35 So long, and thanks for all the fish

2006-08-20T11:46:00.000+02:00

The Internet continued existing, but everything else had stopped. Temporal relastatics held it and protected it in a nothingness that wasn't merely a vacuum, there was simply nothing in which a vacuum could be said to exist.

Het is mooi geweest. Na een jaar stop ik met dit blog. Ik heb geprobeerd een jaar lang wekelijks iets te schrijven dat boeiend, grappig, verhelderend of tenminste leesbaar was. Dat ging niet altijd van harte en dat heeft ook zijn weerslag gehad op sommige stukken. Over andere zaken ben ik wel tevreden: door dit blog bij te houden heb ik een aantal dingen vastgelegd die 2005 bijzonder maakten. Achteraf gezien is het een 'scharnierjaar' geweest, een omslagpunt. Het aloude cliché: ik heb er veel van geleerd.

Een blog heeft vaak één of meerdere onderwerpen. Daarom - bij wijze van afsluiting - een overzicht van mijn thema's, uiteraard voorzien van een handige index. Een bibliotheekopleiding draag je voor de rest van je leven mee, tenslotte.

Informatie en het Web
Het web overzichtelijker geworden. Behalve een onuitputtelijke bron van antwoorden op vragen, heeft het ook steeds meer de functie gekregen van een tijdschrift. Even doorbladeren of er nog iets interessants in staat.

Het web is weer leuk. Dat is toch het hele idee achter Web 2.0?
Zelfcensuur en het Web.
Mijn vriend de penisvergroter is altijd bereid commentaar te leveren.
Is informatie de nieuwe pornografie? Mijn ongekuisde mening.
Mooi. Ik was sprakeloos.
Erosie van kennis. We worden steeds sneller dom!
Geniale eenvoud. Een simpel maar verslavend spelletje.
Serendipity. Een speld zoeken en de boerendochter vinden.
Statler & Waldorf. Nu ook in de Volkskrant.
Goeroes. Verzamelde wijsheid.

Werk - het moet niet gekker worden
Het blijft toch een bron van verbijstering. Zet een groep mensen bij elkaar, zeg dat ze bij elkaar horen, geef ze taken en kijk dan wat er gebeurd.

Plannen en het management.
Droom?
De ICT goeroes en de bedrijfsbibliotheken blijken in hetzelfde schuitje te zitten.
Voorwaarts! Welkom in de loopgraaf.
Search & enjoy - mix match more. Vooruitgang op informatiegebied.
Informatiedragers die ik zal gaan missen.
Update - bobslee. Het gaat hard naar beneden.
Volgens mijn collega's ben ik een goed mens.
Afbreken, die heilige huisjes!
Gast aan tafel en de bureaucratie.

Dochterlief en mijn betere helft
Zij zijn de leukste thuis.

School. Nu al zoveel?
Zen en de kunst van de kleuterconversatie. Deel 2, deel 3.
Ochtendconversatie. Goedemorgen...
Kerstkoorts. Genoeg is genoeg, tenslotte.
Zelfvertrouwen. Verras je ouders.
Erfzonde. Dat heeft ze van mij.
And now for something completely different... Alles anders!
Herinneringen aan een heel moeilijke periode.
Verbazing. Beschaving in een hamburgerrestaurant.

Lees, luister, leuk
Een goed boek, fijne muziek, een mooie film. Of gewoon grappige verhaaltjes.

Kunst. Gratis bij je hamburger.
Hardcore verbazing. Porno is niet aan mij besteed, vrees ik.
Een science fiction verhaal.
Een paar boeken, als leessuggestie.
De draak. Pure poëzie.
Ik ben Maarten Koning, aangenaam.
Mannen en vrouwen. Het begon onschuldig...
Muzikale startups worden sneller beroemd dankzij dit blog.
Kunst of kitsch? That's the question.

Gedeukt en opgeblazen: mijn ego
De échte reden voor dit blog: de avonturen van RS, 35 jaar en nog steeds...
...onhandig:

Wie veroorzaakt er nou een sneeuwstorm in Augustus?
000...001...002...003. Wat was de code ook alweer?

...ambitieus:

Lees er alles over in dit interview.
Pijnlijk: de tandarts.

...compleet van de wereld:

...niet meer de jongste:

...in leven:

Laat je niet verrassen.

Goeroes

2006-08-14T23:00:00.000+02:00

Tijdens de vakantie las ik een boek dat perfect aansluit bij het onderwerp van dit stukje. Het één na laatste; ik ben tenslotte bijna geen 35 meer. Het boek is jPod van Douglas Coupland. Een groepje programmeurs werkt aan een skateboardspel en met name de hoofdpersoon Ethan Jarlewski maakt bizarre dingen mee. Het boek is grappig, absurd en zit propvol verwijzingen en ideeën. Die combinatie van techniek en boeiende gedachtensprongen is ook het belangrijkste kenmerk van al mijn webgoeroes.

Chris Anderson
De auteur van The Long Tail. Wat gebeurt er als je een winkel opent met een oneindige capaciteit? Denk aan Amazon en eBay. Wat blijkt: als je voldoet aan bepaalde voorwaarden dan verkoop je niet alleen de bekende dingen (de 'hits') maar ook de niche producten. Niet veel tegelijk, maar als je maar genoeg niche producten in de aanbieding hebt, loopt het aardig op. Dit mechanisme geldt niet alleen voor webwinkels, maar ook voor allerlei andere bedrijven die gebruik maken van het internet. Daarnaast heeft het nog andere gevolgen: als er maar weinig aanbod is, dan consumeren we allemaal hetzelfde. Wordt de keus groter, dan vallen we vanzelf uiteen in kleinere groepen. Dat heeft niet alleen gevolgen voor adverteerders, maar ook voor onze cultuur. Het complete verhaal is verschenen in boekvorm.

Rands In Repose
Rands is een manager bij een softwarehuis, en hij kan schrijven. Veel van zijn artikelen behandelen organisaties, managers en hoe daar mee om te gaan. Wat heb je aan een manager? Vergaderingen en ander ongemak, zoals kantoorpolitiek. Ook de andere kant behandelt hij: de werknemers - jouw teamleden - en wat voor effecten die hebben op jezelf en op je werk. Zo af en toe schijft hij over schrijven, gokken in Vegas of Hollywood. Nieuwsgierig geworden? Probeer gewoon the best of Rands.

Kevin Kelly
De vorige twee goeroes beperken zich tot min of meer tastbare dingen. Allebei beschrijven ze boeiende dingen over die - ongemakkelijke - relatie tussen techniek en mensen, maar het blijft in zekere zin beperkt tot lokale verschijnselen: webwinkels, organisaties. Kevin Kelly gaat veel verder. Hij neemt een technisch fenomeen en denkt dat door tot hij alle consequenties op een rijtje heeft. Dat levert vreemde en facinerende vergezichten op, zoals in Out of Control of New Rules for the New Economy. Momenteel werkt hij aan de geschiedenis van technologie, The Technium. Iets te zwaar misschien? Probeer dit dan maar...

Paul Graham
Paul Graham is ook geboeid door techniek; hij is rijk geworden door een start up met de eerste webapplicatie. Hij schrijft dan ook essays over programmeren en programmertalen. Een goed voorbeeld is zijn essay over spamfilters gebaseerd op statistieken. Het wordt pas écht boeiend als hij over uiteenlopende onderwerpen schrijft als PR, de taboes van onze tijd of nerds en de economische waarde van tieners. Dan stelt hij spannende vragen en zoekt naar een passend antwoord. Net als Kevin Kelly stopt hij niet bij de conventionele antwoorden.

Henk Kok
Henk Kok is helemaal geen webgoeroe. Sterker nog, zijn website is verre van geweldig. Maar hij heeft mij wel geholpen met mijn werk. Door mij een spiegel voor te houden en door me praktische tips te geven over het aansturen van een groep van 15 zeer uiteenlopende personen. Daarom wil ik hem toch opnemen in mijn goeroes-lijst.

Al deze mensen hebben me vermaakt, verbaasd en iets geleerd. Wie weet geldt dat voor jou ook wel.

Zen en de kunst van de kleuterconversatie (3)

2006-08-11T15:46:00.000+02:00

In de vakantie hebben we dochterlief Boter kaas en eieren geleerd. Haar eerste vraag:
'Kunnen we ook alleen met boter spelen?'

Verbazing

2006-07-30T14:42:00.000+02:00

McDonald's blijft me verbazen. Na de eerste hap (Waarom bestelde ik dit nou? Het is écht niet te vreten.), na de laatste hap (Heb ik het nou allemaal opgegeten?) en soms vanwege elementaire beschaving. Of het gebrek eraan.

Dochterlief en ik hadden ons avondmaal van megaburgers, kipstukken en friet weggewerkt en ruimden de rommel op. Dochterlief hield de klep open en ik probeerde alle verpakking in de bak te krijgen. Terwijl we daarmee bezig waren, kwam de manager van het restaurant naar ons toe. Ze was helemaal blij, omdat we onze eigen troep opruimden. Sterker nog: ze was zo enthousiast dat dochterlief een ijsje kreeg en wat extra stickers. Tot mijn verbazing vertelde ze me dat niemand z'n troep opruimde en dat ik zo'n goed voorbeeld aan dochterlief gaf.

Dochterlief likte vrolijk aan haar ijsje en ik zat verbijsterd toe te kijken.

Kunst of kitsch?

2006-07-23T20:44:00.000+02:00

Terwijl Nederland bijna omvalt door de extreme hitte en Israël en Hezbollah hard hun best doen om de Derde Wereldoorlog te starten, denk ik na over kunst. Of kitsch. Want ik ben er maar niet uit: is Star Wars (de 'echte' trilogie, niet die drie dingen die daarna zijn uitgebracht) nou Kunst of niet? De grote vragen des levens, voor zover ze betrekking hebben op je DVD collectie.

Sommige dingen zijn overduidelijk Kunst: Leaving Las Vegas bijvoorbeeld. Een gecompliceerde verhouding tussen een mooie jonge vrouw en een man die euthenasie wil plegen door zich dood te drinken. Tragisch en schitterend. The Godfather is ook Kunst, basta! Alleen al vanwege Luca Brasi held a gun to his head, and my father assured the bandleader, that either his signature or his brains would be on the contract. Harry Potter, Robin Hood? Kitsch. Weliwaar knap gemaakte kitsch en mijn betere helft geniet er ontzettend van, maar het blijft kitsch.

En dan Star Wars. Een deel van het verhaal is simpel en bij vlagen onlogisch. Net als sommige karakters. Kitsch dus. Maar... de vormgeving zette een nieuwe standaard. En niemand kan een piepend vuilnisvat zo grappig maken als George Lucas. Plus de Freudiaande ontknoping: Luke, I am your father. Da's toch echte Kunst. Ik ben er nog niet uit.

(oh ja, Star Trek is natuurlijk kitsch)

000, 001, 002, 003...

2006-07-22T20:35:00.000+02:00

...004, 005, 006, 007, 008...

Soms ben ik mijn eigen bananenschil. Zoals nu. Mijn betere helft wilde al een hele tijd een fatsoenlijke mand op haar fiets en die is er dan eindelijk gekomen. Mooi zwart aluminium, compleet met cijferslot.

...009, 010, 020, 030, 040...

Zo'n mechanisch cijferslot waar je zelf een code kunt instellen. Wat alleen niet helemaal lekker blijkt te werken, want het slot gaat niet meer open. De ingestelde code werkt niet meer en ook de fabrieksinstelling niet.

... 050, 060, 070, 080, 090, 100...

Terwijl ik mijn geduld probeer te bewaren test ik de codes: ...200, 300, 400, 500...

Oh fuck it! Ik breek dat slotje wel open. Kan die mand er tenminste gewoon weer af.

Statler & Waldorf

2006-07-16T10:05:00.000+02:00

Het schrijversduo Marbe en Van den Boogaard lijkt akelig veel op het befaamde duo Statler & Waldorf. Beide duo's leveren vanuit hun hoge positie commentaar op hetgeen hun wordt aangeboden. Er is echter een belangrijk verschil: door hun melige vrolijkheid lijken de oude Muppets zichzelf niet al te serieus te nemen. Helaas geldt dat niet voor het Volkskrant-duo.

Kernachtiger dan de oudjes kan ik het niet samenvatten:
- That seemed like something very different.
- Did you like it?
- No.
- Then it wasn't different.

Gast aan tafel

2006-07-10T20:31:00.000+02:00

Ik werk bij een Ministerie. Inmiddels al weer twee jaar, dus ik dacht de ergste verrassingen nu wel achter de rug te hebben. IJdele hoop, ontdekte ik.

Zo kregen wij het verzoek of wij een groep van 20 Bosniërs wilden ontvangen en onze Bibliotheek te laten zien. Dat vonden wij ten eerste erg leuk en verder was dat een kans om - opnieuw - met onze Bibliotheek in het Ministeriële tijdschrift te komen. Omdat die mensen tenslotte helemaal uit Bosnië kwamen, leek het ons niet meer dan logisch om ze ook een lunch aan te bieden.

Echter, toen kregen we een bericht van de afdeling die zich bezig houdt met Internationale Betrekkingen. In dat bericht werd uitgelegd dat Nederland en ons Ministerie een goede naam in het buitenland heeft, en dat de hele wereld dus wel hulp van ons Ministerie zou willen. Dat kan natuurlijk niet, en dus was er een lijst van landen opgesteld die ook echt geholpen mocht worden. Helaas stond Bosnië niet op de lijst. De afspraak voor de rondleiding was al gemaakt, maar een lunch was 'een verkeerd signaal'. Ik leerde twee dingen: alle buitenlandse gasten moeten worden goedgekeurd door deze afdeling. En een lunch aanbieden is hetzelfde als ontwikkelingshulp geven.

Het werd nog gekker. Inmiddels hadden wij ook contact gezocht met een andere afdeling, om iemand te regelen die een inhoudelijk praatje kon houden. We deden een voorstel voor een programma en vertelden van de afgeschoten lunch. 'Oh', zegt die man, 'die afdeling leeft een beetje in zijn eigen wereld. Weet je wat, dan betalen wij die lunch wel.' En zo hadden we toch nog gasten aan tafel...

Het is zo ver

2006-07-04T20:45:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag was het officiële moment: de ontdekking van de grijze haar. In mijn kuif. Geen 'ach dat is gewoon blond' of 'volgens mij is dat gewoon peper en zout kleurig'. Een echte grijze haar. Geaccrediteerd door mijn betere helft en ikzelf.

En nu? Blinde paniek? Op zoek naar de juiste kleurspoeling? Kaal scheren? Nee, niets van dit alles! Eigenlijk staat het best interessant. Sexy, misschien wel. Een soort insigne: ik hoor nu ook bij de club. Nu maar snel aan de whiskey en de sigaren...

Laat je niet verrassen...

2006-06-27T21:28:00.000+02:00

Surprise! You're dead! Op het album The Real Thing van Faith No More kun je dit gezellige nummer vinden. De waarschuwing is duidelijk: laat je niet verrassen door de man met de zeis. Gelukkig is daarin voorzien door www.deathclock.com.

Vul in wanneer je geboren bent, hoeveel te zwaar je bent en of je rookt. Kijk daarna hoe de seconden wegtikken...

De ideale screensaver voor saaie klussen.

Muzikale startups

2006-06-22T21:38:00.000+02:00

Volgens de internetgoeroes komt er een nieuwe Internetbubbel. Dit wordt geen artikel over AJAX, Web 2.0 en de sociale functies van de nieuwe webspeeltjes, dat is een verhaal wat al veel te vaak verteld is. Maar als er inderdaad weer een explosie van Webhysterie losbarst, dan betekent dat ook weer veel nieuwe startups. Geloof het of niet, maar sommige mensen hebben geleerd van de vorige keer. Eén van die mensen is Paul Graham, die in zijn essay The hardest lessons for startups to learn een overzicht geeft van succesfactoren voor die nieuwe bedrijfjes. Gebruik deze tips en je kans op succes wordt vergroot van 0,1 naar 10 procent.

Een heel boeiend stuk. Als het werkt voor ICT bedrijfjes, werkt het dan ook voor beginnende bandjes? Ik vermoed van wel. Ik zal de tips proberen te vertalen. Enne... mocht je jaren later net zo rijk en beroemd worden als U2 of de Rolling Stones, dan ben ik met een eervolle verwijzing op je Greatest Hits album dik tevreden. Laten we beginen met het eerste punt.

Release early
Maak zo snel mogelijk een single, een minialbum of iets dergelijks. Op die manier weet je al heel snel of je band inderdaad zo lekker draait als je gehoopt had of dat er 'muzikale meningsverschillen' optreden (lees: knallende ruzie). Uiteraard zet je die meteen op je website en krijg je meteen commentaar. Misschien vinden je fans bepaalde aspecten van jullie muziek geweldig en andere aspecten niet. Bedenk of je daar iets mee wil doen en wat dan.

Keep pumping out features
Zorg voor meer muziek, maak downloadbare ringtones, verloot gesigneerde onderbroeken. Wees creatief (en productief).

Keep users happy
Je komt er alleen maar als je fans hebt. Zorg dat ze fan blijven, praat met ze. Dat moet uiteraard niet alleen tijdens je concerten, maar ook via je website. Misschien was de kleur onderbroek niet goed, of de maat te groot...

Fear the right things
Let niet alleen op je concurrenten of die kroegbaas die je (g)een optreden wil geven. Volgens Paul Graham gaan de meeste startup ten onder aan ruzie, niets doen en het veronachtzamen van klanten (je fans dus). Hoe zit dat bij jou? Hou rekening met wijzigingen onderweg. Misschien start je wel als punkband en verandert je stijl wel, bijvoorbeeld omdat je fans vooral je wals intermezzo's zo leuk vinden.

Commitment is a self-fulfilling prophecy
Als je écht serieus bent, dan wordt je op den duur ook wel serieus genomen. Simpel.

There is always room
Wat je ook maakt, er is altijd wel een plek voor je.

Don't get your hopes up
De kans op succes is niet overdreven groot. Doe dus gewoon je ding zo goed mogelijk en wie weet word je er waanzinnig rijk en beroemd mee. Maar waarschijnlijk niet. Laat dat je vooral niet tegenhouden.

Afgeleid...

2006-06-18T10:30:00.000+02:00

Voer voor psychologen: mijn droom van vannacht. Ik droomde dat ik in een levensechte first person shooter was beland. Ik dwaalde door een kantoorachtig gebouw en schoot op alles wat bewoog. Na enige tijd kwam ik iemand tegen die ik niet kon raken.
- Wie ben jij nou weer dan?
- Ik ben een soort assistent, ik zal je helpen.

En dat deed hij. Opeens had ik een houten geweer in mijn handen. Nogal een krom geval.
- Wat is dit?
- Sorry, ik was nogal afgeleid.

Dat klopte aardig. Uit dat kromme ding kwamen geen kogels, maar bananen. Dat maakte toch minder indruk op mijn tegenstanders...

Zen en de kunst van de kleuterconversatie (2)

2006-06-11T10:36:00.000+02:00

Dochterlief was uit spelen geweest en het was tijd om haar op te halen.

- Waar zijn je spulletjes?
- In mijn tas.
- OK. Waar is je tas?
- Weet ik niet...

Serendipity

2006-05-23T08:28:00.000+02:00

Serendipity: zoeken naar een speld in de hooiberg en de boerendochter vinden. Over de lol van internet heb ik al eens eerder geschreven. En ik denk nog steeds dat het internet steeds meer een soort megatijdschrift wordt, boordevol grappige nieuwtjes. Tot zover niets nieuws, dus.

Maar ik heb eens een nieuwe manier geprobeerd om door dat tijdschrift heen te bladeren: de knop 'next blog'. Daarmee open je een willekeurig blog. Het meeste is - wat mij betreft - onzinnig, oninteressant of onleesbaar. Ik ken geen Spaans, Frans of Koreaans, dus daar heb ik niets aan. Verder is er veel gekras van puistige pubers. Groot leed wat niet aan mij is besteed.

Er zijn ook blogs die opvallen. Zo kom ik er één tegen vol stoere rabbijnen, over het leven in een kibboets. Althans dat denk ik; het meeste is geschreven in het Hebreeuws. Jongemannen die elkaar innig beminnen, naakte meisjes waarvan ik heel hard hoop dat ze ouder dan 18 zijn. Een Singaporese die niets anders doet dat shoppen en haar tips en ervaringen met ons wil delen.

En dan - eindelijk - toch nog een klompje goud tussen alle rommel. Een site met verassend mooie foto's van alledaagse zaken: Petit Morceau de Vie. Zo'n site om te markeren en af en toe even in te kijken. Als een tijdschrift, zeg maar...

Ik ben Maarten Koning

2006-05-18T12:00:00.000+02:00

Ze zijn oud geworden. Grijzend, kalend, opgeblazen. Veertig, vijftig? Allemaal gekleed in vormloze spijkerbroeken en onduidelijke shirts. Uiteraard meestal met de afbeelding van een nog veel obscuurder bandje. Ik draai me maar weer naar het podium waar het symfonisch voorprogramma de laatste klanken uitstoot. Wat doe ik hier? Net als Maarten Koning opgesloten in plek waar ik niet wil zijn, maar tegelijk ben ik nergens anders beter op mijn plaats. Op het podium scharrelt een boosaardige boeddha en zijn besnorde tegenhanger. Biertje dan maar? Alcohol als troost.

Eindelijk, het zaallicht gaat uit. De band betreedt het podium. De drummer tikt af, de zanger grijnst en ik wordt weggeblazen in een wolk van geluk. Saga speelt en alles is weer goed.

Mannen en vrouwen

2006-05-07T10:31:00.000+02:00

Zij: Jullie hebben het maar makkelijk
Hij: Oh?
Zij: Ja, jullie trekken gewoon maar wat aan en klaar ben je.
Hij: Nou nee, hoor.
Zij: Ja, wel!
Hij: Denk je dat echt?
Zij: Ja, vrouwen letten op alles. Jullie niet.
Hij: Dat dacht je maar. Mannen zijn net zo competitief als vrouwen, meer zelfs denk ik. En dan zorg je er wel voor dat je er beter uitziet dan je collega’s. Maar… je mag niet concurreren met de baas.
Zij: Tss, wat stom.
Hij: Dat doen jullie toch ook? En veel mannen hebben een handicap.
Zij: Ja, dat weet ik.
Hij: Nee, ik bedoel dat veel mannen kleurenblind zijn. Da’s niet zo handig, dan.
Zij: Nou dan nog. Ik moet me elke dag opmaken.
Hij: Dat heb jij toch niet nodig? Trouwens, ik moet me elke dag scheren.
Zij: Pff. Gewoon dat ding er overheen en klaar.
Hij: Echt niet. Weet je hoe je gezicht daarna aanvoelt? En scheren met een mes is ook niks. Voor je het weet ligt je gezicht weer open.
Zij: Dat heb ik toch ook?
Hij: Ja, maar jij scheert je benen een keer per maand of zo. En als jij een wondje hebt, doe je een broek aan. Ik kan moeilijk met een bivakmuts op lopen.
Zij: Ach gut… Ik heb jou nog nooit gezien met een ladder in je panty.
Hij: En ik heb jou nooit zien worstelen met een stropdas, terwijl je al te laat bent!
Zij: (…)
Hij: En dat nog wat. Vrouwen zijn zo gek op chocola, toch? Daar worden ze zo gelukkig van? Nou, wij hebben dat met bier. Als jij een doos bonbons opvreet is er niks aan de hand. Maar als ik met één biertje teveel op mijn fiets stap – dus niet eens in de auto – krijg ik al een bon!
Zij: Ik eet helemaal geen doos bonbons op, lul!
Hij: Dat bedoelde ik helemaal niet.
Zij: Weet je wat jij doet? Ga maar lekker bij je vriendjes slapen, of in de kroeg of zo!

Heilige huisjes

2006-04-29T11:46:00.001+02:00

Door mijn opleiding en ervaringen heb ik een beeld opgebouwd over bibliotheken/informatiecentra, hun taken en de manier waarop ze die uitoefenen. Het is dan ook ontzettend interessant om een informatiecentrum te zien wat al je heilige huisjes omverschopt en toch heel succesvol is. Het informatiecentrum van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat liet zien hoe het ook kan.

Heilig huisje nummer 1: de catalogus is de hoeksteen van je informatievoorziening.
Daarin sla je al je documenten - of de beschrijvingen ervan - op. Zonder catalogus kun je niets meer terugvinden.

Is dat zo?
Welnee, helemaal niet nodig. Je zorgt er gewoon voor dat alle documenten gevonden kunnen worden door een zoekmachine. Die vaste structuur van de catalogus met al die velden is echt niet persé nodig.

Heilig huisje nummer 2: een informatiecentrum streeft naar volledigheid.
Je zorgt dat je alle documenten verzamelt die voor jouw organisatie enigszins relevent zijn, en die beschrijf je heel volledig in je catalogus.

Is dat zo?
Nee hoor. Dat van die catalogus was al uitgelegd, toch? Een heel strenge selectie is juist heel belangrijk. Neem alleen die documenten op waarin de mening van een belangrijk persoon of organisatie wordt beschreven. En verder alleen wetenschappelijke documenten op 'jouw' gebied.

Volledig beschrijven heeft ook geen zin. Zorg dat je de essentie in twee of drie regels tekst weergeeft, en zorg dat het document - indien nog nodig - digitaal beschikbaar is.

Heilig huisje nummer 3: het belangrijkste product van een bibliotheek/informatiecentrum is het produceren van titelbeschrijvingen.
Dat doen we al ééuwen! Dat ga je toch niet zomaar loslaten?

Is dat zo?
Tja, vroeger was dat misschien relevant voor het voortbestaan van een bibliotheek, maar nu doen we toch echt andere dingen:

Stakeholders overzichten. We brengen in kaart welke personen en organisaties belangrijk zijn voor ons. We letten ook op wat ze publiceren of hoe ze zich over belangrijke onderwerpen uitlaten.
Informatie analyse. Wat is er bekend over een bepaald onderwerp, en hoe kun je dat zo goed mogelijk bij elkaar brengen?
Media analyse. Hoe wordt onze communicatie opgepakt? Hoe denken anderen over ons?

Heilig huisje nummer 4: de informatiebalie
Die hebben jullie toch nog wel? Een plek waar je langs kunt komen om je boeken in te leveren?

Is dat zo?
Nee, die hebben we ook niet meer. Al onze informatie is 24 uur per dag bereikbaar via onze - zeer mooi vormgegeven - intranetsite. Iedereen kan daar zoeken of grasduinen. Ben je geïnteresseerd in een bepaald onderwerp, dat kun je hier een automatische attendering regelen.

En zo stortten mijn heilige huisjes in elkaar. Ach... zo erg is dat niet. Geeft weer ruimte voor nieuwe dingen.

Herinneringen

2006-04-15T10:28:00.000+02:00

Vandaag is het vier jaar geleden dat dochterlief aan haar hart is geopereerd. Ze was toen zeven maanden oud. Aan die operatie ging het één en ander vooraf. Toen ze drie maanden oud was, werd bij een controle op het consultatiebureau een ruis in haar hartje geconstateerd. Daarna ga je direct door naar de huisarts, en dan weer door naar het ziekenhuis. Tests en veel wachten. Uiteindelijk - om half zeven 's avonds - werd de diagnose gesteld: dochterlief had een VSD.

Een 'Ventrikel Septum Defect' wil zeggen dat er een gaatje zit tussen de linker- en rechterhelft van het hartje. Dat heeft behoorlijk nare consequenties: een deel van het zuurstofrijke bloed - dat vanaf de longen het hart instroomde - kwam niet terecht in het lichaam, maar stroomde via het gat weer terug naar de longen. Om daarvoor te compenseren moest haar hartje veel harder werken en ademde ze heel snel. Het kostte dus heel wat extra inspanning om alles aan de praat te houden. Dat was ook de reden dat ze vaak huilde: het arme kind voelde zich gewoon beroerd.

De kindercardioloog legde ons uit dat opereren niet meteen nodig was. Het gat was zeker niet klein, maar 'middelgroot'. De kans bestond dat het vanzelf dicht zou gaan. Op de plek van het gaatje stroomde het bloed erg snel en soms bleef een klontje in dat gat steken en blokkeerde de hele zaak. Lek dicht, probleem opgelost. Wel moest ze direct medicijnen.

Dochterlief was niet zo verschrikkelijk dol op die medicijnen. Stel je het volgende voor: een boze baby in een wipstoeltje op tafel, met daar omheen twee ouders die onhandig een naaldloze injectiespuit vol medicijn proberen leeg te spuiten in het mondje. Het moest ook nog worden doorgeslikt. Hilarische taferelen, behalve dat het niet zo grappig was.

Enige tijd ging dat zo door. Medicijnen, een huilend kind, vermoeide ouders. Tussendoor moest er ook nog gewerkt worden. Na een paar maanden werd dochterlief opgenomen in het ziekenhuis. Daar kreeg ze een buisje in haar neus, dat helemaal doorliep naar haar maag. Dat maakte het geven van die verdomde medicijnen iets makkelijker. Dat ging niet zonder slag of stoot. Probeer zelf maar eens een buigzaam rietje in je neus te proppen, dat voelt vast niet zo prettig.

Het leek er ook op dat dochterlief wat extra haar best deed om weer thuis te kunnen zijn: ze dronk al haar flesjes wat gemakkelijker leeg. Dat hield ze helaas niet vol. Langzamerhand kreeg ze steeds meer voedingen via dat slangetje, in plaats van de fles. Dochterlief had de puf niet meer.

Soms had dochterlief weer genoeg energie om het haar ouders wat extra lastig te maken. Bijna elke tweede zondagmorgen vonden we haar triomfantelijk in bed met een losgetrokken slangetje. Ondanks grote stukken pleister had zij het hele zaakje uit haar neus gewerkt. Hierdoor kregen we wel de kans om kennis te maken met mensen als Loek, een vriendelijke zachtsprekende man die met veel geduld alles weer plaatste. In die periode kregen we ook andere verplegers op bezoek en altijd waren ze aardig en geduldig en bovenal heel kundig.

De problemen van dochterlief werden niet minder. Het kwam steeds vaker voor dat ze een voeding weer uitspuugde. Op het laatst was het dagelijks wel een keer raak. We keken er niet meer van op, het werd onderdeel van de routine. Ook op de avond voor de operatie gebeurde het weer. De laatste voeding - zo laat mogelijk gegeven omdat ze die ochtend nuchter moest blijven - kwam er weer uit.

Dan de dag van de operatie zelf: 15 april 2002. Geen feestdag. Er mocht één ouder mee naar de operatiezaal. Mijn betere helft deed haar uitgeleide. Ze zal de blik in de ogen van dochterlief nooit meer vergeten. Daarna gingen we naar een soort huiskamer en moesten we wachten. Vreemd genoeg liepen we niet stressend te ijsberen. We zaten op de bank, mijn betere helft puzzelde en ik las een boek. Voor een buitenstaander volkomen ontspannen.

Het gesprek met de chirurg kan ik me niet woordelijk meer herinneren. Hij vertelde dat alles goed was gegaan en dat hij ook nog even een ander gaatje tussen de boezem en de kamer van haar hartje had dichtgemaakt. Het waren maar twee steekjes. Hij vertelde het alsof hij bij het aannaaien van een knoop van mijn overhemd ook maar even een manchetknoop wat vaster had gestikt. Kleine moeite. We bedankten hem, en pas achteraf realiseerde we ons hoe bijzonder dit was. Een babyhart is ongeveer zo groot als een babyvuist. Probeer daar maar wat aan te repareren.

Na één nachtje mocht dochterlief alweer van de Intensive Care af. Het leek de goede kant op te gaan, maar helaas... Al snel bleek dat dochterlief een infectie had opgelopen. Dat betekende dat er een infuus moest worden ingebracht. Ons kind werd naar een behandelkamer gebracht en daar probeerde een verpleegster een infuusnaald in te brengen. Dat lukte niet, haar aderen waren moeilijk te vinden. Na veel geworstel werd een specialist bijgehaald. Ook dat ging niet eenvoudig. Al die tijd - het duurde zeker een half uur - lag dochterlief te krijsen en probeerden wij haar te troosten en gerust te stellen. Eindelijk was het klaar. Op dat moment dacht ik het moeilijkste moment van mijn leven te hebben doorgemaakt. Maar dat was niet zo.

Het infuus liep niet door. Dat komt vaker voor: de aderen worden door de naald beschadigd. Er was maar één alternatief: injectie in haar beentje, direct in haar spier. Elke dag moesten we weer naar dat kamertje en werd dochterlief in haar been geprikt. Dit deed haar verschrikkelijk pijn. Op één dag - ik geloof op een zondag - was het medicijn alleen in een andere oplossing beschikbaar. Dat betekende dat ze niet één, maar twee prikken moest krijgen. Dochterlief zat bij mijn op schoot en kreeg de twee prikken. Ze was een paar seconden stil, verbijsterd over wat er gebeurde, en begon toen te krijsen. Die paar seconden vond ik het ergst.

Ook op andere vlakken gingen de zaken niet helemaal zoals we hoopten. Dochterlief deelde een kamer met een ander kindje dat helemaal was gefixeerd in een soort schelp dat bijna haar hele lijfje fixeerde. Het kindje moest vaak huilen, waardoor dochterlief weer ging huilen, waardoor het andere kindje weer... Het was heel moeilijk om de beide kindjes eindelijk in slaap te krijgen en al snel werd dochterlief naar een andere kamer verhuisd. Daar lag ook een meisje dat ongeveer twee maanden ouder was. Het arme kind was al drie keer geopereerd en had inmiddels een pacemaker. Het kindje huilde al niet meer als ze geprikt werd.

In die periode hoorden we wel meer nare verhalen. We logeerden in het Ronald MacDonald huis. In zo'n huis logeren de ouders van ernstig zieke kinderen, zodat ze dicht bij hun kind kunnen zijn. Een geweldig initiatief. Het was ontzettend fijn dat het mogelijk was. 's Avonds spraken we soms met andere ouders. Zo vertelde een man over hun kind - ik geloof dat hij een jaar of 10 was - die een transplantatie had ondergaan. Hij bivakkeerde in een steriele tent. Telkens als één van zijn speelgoedjes op de grond was gevallen, moest het eerst weer ontsmet worden voordat hij er weer mee kon spelen.

Na acht dagen mocht dochterlief weer naar huis. We kwamen één van de andere ouders tegen uit het huis en vertelde het goede nieuws. Zijn reactie: hartstikke leuk, mijn kind mag vandaag van de beademing af. Natuurlijk duurde het herstel wat langer dan dat, maar het ging eigenlijk heel snel. Toen dochterlief na een paar weken alweer dat slangetje uit haar neus had getrokken, lieten we dat maar zo. Het was niet meer nodig. Godzijdank.

Ik wil afsluiten met dankjewel. In deze periode zijn we bijgestaan door zoveel mensen: familie, vrienden en ook heel mensen uit de 'zorg'. Mijn schoonzus, die vaak op dochterlief paste. Mijn ouders, schoonouders, al onze zussen en zwagers, onze vrienden en al die mensen die dochterlief verzorgden of ons bijstonden. Het is allemaal niet voor niets geweest: dochterlief is inmiddels een eigenwijze, grappige, intelligente en bovenal lieve jongedame geworden. Al helemaal groot, ze is tenslotte al vier jaar...

De burqa en het sollicitatiegesprek

2006-04-08T10:09:00.000+02:00

Ken je die van die man die een half uur te laat kwam op zijn sollicitatiegesprek vanwege een burqa? Nee? Ik hoorde het verhaal een paar dagen geleden. Luister maar...

Een man was in Rotterdam in de tram gestapt, op weg naar een sollicitatie. Even verderop stapt een vrouw in, gekleed in een burqa. De trambestuurder ziet dat, stopt de tram en loopt helemaal naar achteren. Hij stopt voor de vrouw en vraagt om een vervoersbewijs. De vrouw haalt een OV-studentenkaart tevoorschijn en laat 't zien. De trambestuurder zegt dat hij hier niets aan heeft. Hij wil haar gezicht zien, de vrouw weigert. Dan loopt de man naar voren en roept een vrouwelijke collega op. De vrouwelijke collega arriveert, maar zegt tegen de bestuurder dat ze hier niets aan kan doen.

Inmiddels vertelt de sollicitant waar hij naar onderweg is, en dat hij dus niet graag te laat wil komen. De tram staat al enige tijd stil. De vrouw biedt aan om dan maar uit de tram te stappen. Dat vindt de sollicitant niet nodig. Dan besluit de vrouw om een strippenkaart te stempelen. De trambestuurder loopt weer naar voren en rijdt verder. Direct na de zonegrens stopt hij weer, en vraagt de vrouw opnieuw om haar vervoersbewijs.

Ik heb dit bizarre verhaal niet verzonnen. Het is afgelopen week echt gebeurd. Persoonlijk heb ik ook weinig op met een overtuiging die leert dat vrouwen van top tot teen bedekt moeten zijn. Als ik iemand in een burqa in de tram zie zitten, vind ik dat ook raar. Maar ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn, als er een kerel met een volle rugzak en een bivakmuts over zijn hoofd zou instappen. Zou de bestuurder dan ook naar een vervoersbewijs hebben gevraagd?

Geniale eenvoud

2006-04-04T19:54:00.000+02:00

Computerspellen worden groter. Je kunt verdwalen in uitgebreide werelden, of eindeloos rondtouren - en rotzooi schoppen - in de steden van Grand Theft Auto. Misschien wil je een imperium opbouwen als opvolger van Don Corleone. Allemaal prachtig.

Intussen raak ik verslaafd aan Splash Back, een eenvoudig Flash spelletje. Het doel is simpel: alle bellen opblazen tot ze barsten. Dat kan alleen maar door het veroorzaken van ketttingreacties...

Nog één tip: in het midden beginnen!

Erfzonde

2006-03-28T20:34:00.000+02:00

Een belangrijk voordeel van een jeugd op een 'school met den Bijbel' is een vergroot zondenbesef. Zo heb je daar de erfzonde: datgene wat jij fout doet, heeft zijn weerslag op jouw kinderen en nog zes generaties daarna. Een opwekkende gedachte dus.

Vanwaar deze bespiegeling? Lang, lang geleden was ik behoorlijk verslingerd aan Carmageddon. In het spel bestuurde je een raceauto en de beste manier om progressie te maken was het overrijden van zoveel mogelijk voetgangers. Als je een voetganger in tweeën deelde klonk het heerlijk smakeloze geluid van een natte verpletterde spons. Geluk was zo simpel, toen.

En nu? Pasgeleden speelde dochterlief een - op het oog - onschuldig racespelletje. Het viel al snel op dat zij alle obstakels omver reed, in plaats van ze te ontwijken. En waarom? Dat maakte zo'n leuk geluid...

And now for something completely different...

2006-03-21T21:08:00.000+01:00

Of het nou met de lente te maken heeft weet ik niet, maar ik spreek steeds meer mensen die iets anders gaan doen. Tweede kans carrièremakers. Zo heb ik een neef die na tien jaar filmen eindelijk zo ver is dat hij zijn vaste baan - als metaalbewerker - kan opzeggen en van zijn eigen bedrijf kan leven. Een andere neef van mij start binnenkort met een opleiding tot geluidstechnicus. Voorlopig houdt hij zichzelf in leven met het verkopen van vlees bij een supermarkt. Eén van mijn collega's gaat allerlei banen in de postkamer/reprosfeer achter zich laten om douanier te worden. En ook mijn betere helft gaat zich oriënteren op iets compleet anders.

Geweldig, een nieuwe start! Wie weet wie er nog meer gaat switchen. Toch 'ns bij mijn baas informeren naar zijn plannen...

Erosie van kennis

2006-03-19T11:16:00.000+01:00

Onze bibliotheek vierde een feestje en één van de eregasten was professor Mathieu Weggeman, hoogleraar Organisatiekunde. Hij vertelde over de erosie van kennis: doordat er steeds meer kennis beschikbaar komt, wordt de houdbaarheid ervan kleiner. Hij onderscheidt 4 fases bij een kenniswerker:

Hoge groei, lage output – de start van een carrière. Alles moet nog geleerd worden.
Hoge groei, hoge output – er is al veel geleerd wat leidt tot meer output, en er valt nog veel meer te leren
Lage groei, hoge output – op basis van de opgedane kennis en ervaring wordt er nog veel geproduceerd, maar de rek is er een beetje uit
Lage groei, lage output – de kenniswerker wordt een ‘verteller’ die alles weet over hoe het vroeger was.

Normaalgesproken is dit uitgesmeerd over een volledige carrière, maar door de erosie van kennis gaat dit allemaal veel sneller. De snelheid van die erosie hangt wel af van het vakgebied: in de ICT gaat dat veel sneller dat in bijvoorbeeld de boekwetenschap. Het is dus zaak om bij te blijven, omdat je dit soort fases wel twee of drie keer kunt doorlopen!

Terwijl ik ’s nacht lag te woelen – van teveel drank slaap ik slecht – dacht ik terug aan mijn tijd als programmeur. De veranderingen – en dus de kennis die je nodig had - gingen inderdaad vrij rap. De eerste versie van het pakket kende een aantal elementen plus een macrotaal. Dat werd uitgebreid met een Visual Basic taal. Daarna volgde een webomgeving, met ondersteuning van Javascript (brrr) en Java. Vrij veel veranderingen dus. En tegelijk veranderde er eigenlijk niet zoveel. Ik had de taak om applicaties te bouwen of aan te passen aan de hand van de wensen van klanten. Daarvoor moet je de beschikbare middelen zo logisch mogelijk inzetten en of je die logica nou gebruikt voor een macrotaaltje of iets anders maakt dan eigenlijk niet zoveel uit.

Dat moet ik toch eens aan meneer Weggeman voorleggen...

Een goed mens

2006-03-08T22:17:00.000+01:00

Nieuwe ambtenaren dienen een eed of belofte af te leggen dat zij trouw zullen zijn aan de koningin en het Nederlandse volk. Het verschil tussen de eed en de belofte is of je daarbij God wilt aanroepen of niet. Eén van mijn collega's had pasgeleden de belofte afgelegd en het gesprek kwam op de keuze voor de eed of de belofte. Ik vertelde dat ik voor 'Zo helpe mij God almachtig' had gekozen, maar dat er verder weinig heiligs aan mijn manier van leven was.

Hij was het niet met me eens:
- Je bent toch een goed mens?
- Hoezo?
- Je betaalt toch belasting?

Zo had ik het nog nooit bekeken. Petrus die aan de poort al je jaaroverzichten nog even nakijkt. De minister van Financiën als paus. De heilige kleur is belastingblauw. Leuker wordt het niet om in de hemel te komen, wel makkelijker.

Hmmm... toch maar niet, geloof ik.

Hallo? Hallu?

2006-03-04T19:56:00.000+01:00

Een paar borrels voor het eten na een vermoeiende werkweek helpen natuurlijk ook niet om je grip op de werkelijkheid stevig in beide handen te houden. Maar dit kan niet waar zijn. Ik zit hier aan tafel een bordspelletje te spelen met dochterlief, een babypop en een knuffel. En die verdomde knuffel wint nu alweer voor de derde keer!

Misschien toch maar eens naar de dokter?

Update - bobslee

2006-02-26T12:54:00.000+01:00

Het is zover. De bibliotheeksoftware wordt vandaag bijgewerkt. Alle collega’s hebben getest, de wijzigingen zijn allemaal verwerkt, de laatste hand is gelegd. De leverancier is er klaar voor, de beheerders starten de applicatie. Ik loop naar de vergaderzaal waar ik een korte presentatie ga geven aan de baas van mijn baas en wat aanverwante hotemetoten. Een kort verhaaltje over de nieuwe software, hooguit 10 minuten.

Het is zover. De wedstrijd is vandaag. Het team heeft hard getraind en de technici hebben alles gedaan om de bobslee perfect af te stellen. De bob wordt naar de startlijn gebracht, ik loop ernaar toe.

De presentatie loopt uit. Er worden vragen gesteld, ik geef antwoord. Er komen meer vragen, er onstaat discussie. Ik reageer op kritische opmerkingen en werk hard om iedereen te overtuigen. Mijn collega’s vullen waar nodig aan. Ik toon de nieuwe mogelijkheden van de software, ik licht zaken toe, ik slik nog juist op tijd het woord ‘synergie’ in. Na anderhalf uur zijn de sleutelfiguren overtuigd en is er nog even tijd voor lunch. Op naar de volgende afspraak.

Het startsignaal. We maken snelheid, meer snelheid. Dan blijkt de baan opeens veranderd te zijn. Ik stuur zo goed mogelijk, probeer de volgende bocht op te vangen. De remmer werkt minstens zo hard en het team probeert uit alle macht de bob in het juiste spoor te houden. Het lukt! Even een recht stuk, en dan de volgende bocht.

De afspraak is belangrijk, en gaat beter dan verwacht. De nieuwe software blijkt zelfs een onvoorzien probleem te kunnen oplossen. Afspraken worden gemaakt en de klanten gaan tevreden weg. Moe, maar tevreden loop ik naar de systeembeheerders.

De bocht is moeilijk, maar de bob houdt zich veel beter dan verwacht. De finish is in zicht.

Ik probeer te begrijpen wat de techneut me vertelt. De allerbelangrijkste feature werkt vlekkeloos, op één ding na. Dus je bedoelt…? Inderdaad. Dit moet onderzocht worden. Bij de tweede update zal het werken, is de verwachting. Maar niet nu. Niet nu!

De laatste bocht. Iets breekt. De bobslee crasht. Binnenkort een tweede poging.

Ballon

2006-02-22T21:17:00.000+01:00

Gemeenteraadsverkiezingen. Normaal gesproken niet een onderwerp waar mijn betere helft of ik veel plezier aan beleven, maar dit was anders. Het gezin wandelde over de markt en kwam langs de politieke kraampjes. Een lokale partij - welke eigenlijk? - had een toffee aan hun folder geplakt: 'de enige zoethouder' of zoiets. De PvdA pakte het wat traditioneler aan: met ballonnen.

Uiteraard wilde dochterlief er één hebben. Terwijl zij haar prijs in ontvangst nam, kwam een klein meisje ook op de ballonnen af. Net voordat ze een ballon kon pakken, griste haar vader haar weg en siste: 'Niet aanpakken, wij zijn VVD'ers'. Ik keek de man aan; hij meende het écht. De rest van de middag bleven we in de lach schieten...

Informatiedragers

2006-02-16T21:27:00.000+01:00

Bij informatie denk je waarschijnlijk aan nullen en enen. Informatiedragers? DVD's, USB sticks, CD ROM's misschien nog. Wat dacht je van papier? Bijvoorbeeld ingebonden jaargangen van een tijdschrift? Ook van dat soort informatiedragers wordt nog gebruik gemaakt. In 'mijn' bibliotheek bijvoorbeeld.

Samen met wat collega's mocht ik een kijkje nemen bij handboekbinderij Bronsgeest. Absoluut een ervaring. Een stapel tijdschriften werd eerst aan elkaar genaaid op en machine van zo'n 80 (!) jaar oud. Daarna werd er met achteloze kundigheid twee stukken karton op maat gesneden, aan elkaar vastgemaakt met een 'rug' en werd er een - ook weer perfect op maat gesneden - stuk linnen op gelijmd. Nog even de titel op de rug en dan kunnen de kaft en de stapel papier op elkaar bevestigd worden. Puur vakmanschap.

Niet verrassend, maar de digitalisering heeft ook consequenties voor dit bedrijf. Tijdschriften worden steeds vaker alleen digitaal uitgegeven en dus neemt de behoefte aan ingebonden tijdschriften af. Eigenlijk jammer.

Reduced Shakespeare Company - All the Great Books

2006-02-11T20:09:00.000+01:00

Een paar dagen geleden heb ik de heren van The Reduced Shakespeare Company in het theater aan het werk gezien. Het was geweldig. Hun voorstelling 'All the Great Books' doet hetzelfde met de belangrijkste boeken wat 'Airplane' deed met vliegtuigen en 'The Naked Gun' met de politie. In een razend tempo worden de grappen op je afgeschoten.

Ga ernaar toe!

Cheatsheet voor twintigers

2006-02-07T21:07:00.000+01:00

Het valt niet mee. Ben je eindelijk klaar om de wereld te veroveren, blijkt die al vol te zitten met fossielen van 35, 40, 50 jaar. Vaak moet je er mee samenwerken, of ze om andere redenen tolereren. Ze zijn traag en - omdat ze in hun tijd lang op school konden blijven hangen - ze vinden zichzelf heel ontwikkeld. Dat is allemaal schijn. Met dit handige cheatsheet kom je een heel eind.

Drank
Bier
Er is meer dan dat gele spul met een schuimkraag. Noem het voortaan 'pils' en de fossielen vinden je al een stuk slimmer. Verder is er nog witbier (voor de zomer) en trappistenbier (voor de winter). Trappistenbier - je mag ook abdijbier zeggen - komt in twee soorten: dubbel (je wordt twee keer zo snel dronken) en trippel (daarvan word je drie keer zo snel dronken).

Wijn
Niet teveel op ingaan. Er is ontzettend veel over te vertellen, en met een beetje pech doet een fossiel dat ook. Let op: zeg nooit dat je van Liebfraumilch houdt. En verder wordt rosé niet gemaakt door rode en witte wijn te mengen.

Whiskey
Komt uit Schotland of Ierland. Amerikaanse whisky nemen de fossielen niet serieus.

Cognac
Niet zo naar binnen klokken, maar in een speciaal glas 'handwarm' laten worden.

Muziek
Pop
Hou er rekening mee dat zaken als dance of hiphop compleet langs ze heen zijn gegaan. Bekijk de playlist van Radio Veronica en je weet wat zo mooi vinden.

Klassiek
Zeg maar gewoon dat je af en toe naar Bach of Mozart luistert. Doen zij ook niet.

Boeken
Daar zijn ze zo trots op: ze hebben heuse boeken gelezen. En welke zijn dat dan?
Turks fruit van Jan Wolkers en heel misschien De wetten van Connie Palmen. Verder hebben ze de volgende boeken nooit uitgelezen: De naam van de roos van Umberto Eco en In de ban van de ring van J.R.R. Tolkien. Bekijk de films eens en je weet al meer dan zij.

Hobbies
Meestal zijn ze alleen maar bezig met één van deze twee dingen:

Carrière maken/geld verdienen
Als de fossielen daar over beginnen, goed luisteren. Al is het alleen maar om hun fouten te kunnen vermijden.

De kinderen/de relatie
Beleefd knikken. Pas op met de term 'tweede leg'.

De anatomische les

2006-02-02T10:52:00.000+01:00

Weet je hoe een Beertender werkt? In het vat zit een zak met bier. Als je de hendel overhaalt, stroomt er lucht in het vat, de zak wordt samengeperst en je glas stroomt vol. Geniaal in zijn eenvoud.

Stel nou dat het vat mijn lijf is, de zak met bier mijn maag en een virus de hendel overhaalt. Oh, en het bierglas is van porcelein. Duidelijk?

To zover de anatomische les. Ik moet rennen!

Drama's

2006-01-26T22:13:00.000+01:00

Soaps zijn vervelend. Al die eindeloze verwikkelingen van die inwisselbare figuren maken me alleen maar slaperig. Nee, dan de tram. Zet twee jonge vrouwen bij elkaar en in een paar afgeluisterde zinnen kun je een compleet drama reconstrueren:

- Gaat het nou een beetje?
- Nee niet zo... We waren gezellig Kerstkadootjes aan het kopen en twee dagen later maakt'ie het uit.

Of dan deze:
- Mijn ouders zijn eigenlijk een beetje raar. En de jouwe?
- Mijn ouders zijn overleden.

De draak

2006-01-23T21:28:00.000+01:00

Och hemel, och hemel de draak is veel te groot
Zo vlammend en vurig, hoe krijg ik 'm dood?

De smekende jonkvrouwe toont mij haar nood
Haar jurk is gescheurd en haar borsten ontbloot

Ik waad door het bloed dat de draak hier vergoot
Mijn voeten, mijn enkels, mijn knieën zijn rood

Mijn zwaard is getrokken voor de fatale stoot
Het is een stomp ding en hij voelt aan als lood

Ik ben reuze bang dat ik 't nu echt verkloot
Verdomme, verdomme die draak is te groot!

Uitvinding

2006-01-16T21:03:00.000+01:00

Innovatie komt soms in onverwachte vormen. In de vorm van een overhemd bijvoorbeeld. Uitverkoop in de stad, zo'n mooi hemd kun je niet laten liggen voor die prijs. Thuis aangekomen pak ik het uit, en daar lees ik dat mijn nieuwe aanschaf is voorzien van cirkelvormige suikermoleculen. Goh. Deze moleculen zorgen ervoor dat luchtjes - zoals sigarettenrook en etensluchtjes - niet blijven hangen in het hemd. Als ik het hemd draag bij de eerstvolgende receptie dan stinkt mijn haar, mijn das, mijn colbert, mijn broek, mijn sokken, maar niet mijn overhemd! Kijk, dat is nou vooruitgang.

Echter, als ik er volledig gebruik van wil maken, dan moet ik het toch iets anders aanpakken. Er zit dan niet anders op dan naar die receptie te gaan, gekleed in niets meer dan het overhemd en een badmuts. Het is even lastig, maar dat is de prijs die je moet betalen voor vooruitgang.

Mooi

2006-01-15T11:01:00.000+01:00

Sommige dingen blijven altijd trekken... Kijk zelf maar.

Zelfvertrouwen

2006-01-07T11:04:00.000+01:00

Zelfvertrouwen is belangrijk voor kinderen. Dat kun je bijvoorbeeld stimuleren door ze het idee te geven dat de wereld niet vergaat als ze per ongeluk in bed plassen. Soms levert al dat zelfvertrouwen wel grappige situaties op.

Pasgeleden werden mijn betere helft en ik wakkergehuild door dochterlief. Ze had een ongelukje gehad. En dus troosten we onze spruit, verschonen haar en gaan dan slaapdronken aan de slag met het beddengoed. Dochterlief zit inmiddels rustig in een hoekje, en zegt dat ineens:
- Duurt het nog lang?
- Huh?
- Nou, als het nog lang duurt ga ik even een boekje lezen.

Tja... Wij worstelden maar sprakeloos verder.

Is informatie de nieuwe pornografie?

2005-12-31T12:00:00.000+01:00

Is informatie de nieuwe pornografie?
Of je het nu leuk vindt of niet, porno is één van de drijvende krachten (geweest?) achter de explosieve groei van het wereldwijde web. Voor zover ik weet wordt er al jarenlang veel geld verdiend met porno op het internet. Er is dus een markt. Mogelijk geldt dat ook voor informatie, wat ik hier definieer als alles wat interessant genoeg is om kennis van te nemen zonder dat een specifieke opleiding nodig is. Geen geweldige definitie, maar voorlopig wel even voldoende. Informatie en porno op het web hebben een paar interessante overeenkomsten. Hieronder zal ik ze kort uiteen zetten.

Toegankelijkheid en specialisatie
In de beginperiode was het alleen vindbaar via de zoekmachines en wat 'grote namen'. Nu is dat verschoven naar een hele batterij gespecialiseerde sites. Ofwel: vroeger was de keuze beperkt tot Playboy.com en een slimme woordkeus in zoekmachine AltaVista, terwijl je nu voor elke mogelijke sexuele handeling allerlei handige sites tot je beschikking hebt. Dat lijkt nu ook te gebeuren met informatie. Je hoeft je niet te beperken tot CNN.com of nu.nl. Inmiddels kun je gebruik maken van sites als del.icio.us, wikipedia, flickr, reddit... Allemaal met een eigen specialiteit.

De amateurs willen allemaal meedoen
Veel pornografie wordt gemaakt door amateurs, mensen die het als een soort hobby maken. Daarbij is de grens tussen de 'echte' amateurs en de professional heel moeilijk te trekken. Dat geldt ook voor informatie. Het is waarschijnlijk zelfs makkelijker! Er is niet eens een camera nodig, alleen een mening en een toetsenbord. En die zijn ruim voorradig.

Het levert geld op
Zoals gezegd, porno levert geld op. Informatie ook. Als je voldoende mensen naar jouw site weet te lokken en ook nog hun voorkeuren kunt meten, dan wordt jouw site vanzelf een interessant advertentiemedium.

Wordt informatie nog belangrijker (commercieel gezien) dan pornografie?
Misschien wel. Ik kan wel een paar redenen bedenken. Allereerst is de variëteit groter. Hoeveel variaties op sex zijn er nu eigenlijk mogelijk? Dat kan niet oneindig zijn, maar dat geldt wel voor soorten informatie. Daarnaast is de drempel om informatie te consumeren of produceren lager. Er is ook minder filtering op informatie, op dit moment tenminste! De meeste werkgevers zullen de toegang tot pornosites hebben afgegrendeld, maar de toegang tot del.icio.us of allerlei weblogs?

Zitten er dan geen duistere kanten aan al die informatie?
Dat vind ik moeilijk te beantwoorden. We weten allemaal dat er porno bestaat die gemaakt is door (jonge) mensen te misbruiken of te onderdrukken. Bij informatie kom ik niet verder dan leugens en reputatieschade. Waarschijnlijk is dat lang niet alles.

En, is informatie de nieuwe pornografie?
Nou, wat mij betreft wel!

Kerstkoorts

2005-12-27T16:35:00.000+01:00

Het overkwam mij op tweede Kerstdag, direct na de lunch. Kerstkoorts. Ik moet metéén naar buiten! Nu! Heute, toute suite, maintenant, potverdomme! De lucht was strakblauw. Helaas ging mijn betere helft met een andere koorts naar boven, dus ik besloot te gaan fietsen met dochterlief.

Eerst maar schoenen. Oh. Dat was waar ook: de veter was gebroken. Op zoek naar nieuwe, waar zijn die dingen in vredesnaam? Een hele doos vol, en allemaal te kort! Wacht, onderin zit nog een paar met de juiste lengte. Zag ik daar een wolk? Wat een gefriemel. Dochterlief helpt ook. Kalm blijven nu. Eindelijk, het laatste gaatje. Voet in de schoen en... de nieuwe veter breekt ook.

(...)

Dochterlief, ga jij even naar de WC. Onderweg kunnen we niet plassen, tenslotte. Kinderen voelen haarfijn aan dat je haast hebt, dus we bereiken het stadium van: voor de VIJFDE en laatste keer, je gaat NU proberen te plassen. Naar boven rennen, andere schoenen. Jassen. De lucht werd donkerder.

De fiets moet nog uit de schuur. Uiteraard zit deze verknoopt met twee anderen. Werk nou MEE! Zachte achterband, snel oppompen. Waarom zit die pomp nou óók weer vast? De lucht kreeg een rare kleur. Op slot! Die fietssleutel moet in de keukenla liggen. Allemachtig, wat een puinhoop. Waar is dat ding?

Toen ik eindelijk de sleutel in mijn hand had, vielen de eerste hagelstenen.
Fijne feestdagen!

Search & Enjoy - Mix Match More

2005-12-12T21:56:00.000+01:00

Informatie. De grondstof van menige ICT-hype. Het bestaansrecht van eeuwenoude bibliotheken. Boeiende materie.

Ik had het geluk om in één week twee presentaties te mogen volgen waarbij heel spannende dingen met informatie werd gedaan. Laten we beginnen met Google in een doos. De zoekmachine kennen we allemaal. Ben je in staat om dit blog te openen, dan ken je Google. Het zijn heel slimme mensen, met een heel slim product. En dat product kun je nu ook kopen voor je eigen website. Hang het knalgele apparaat in je netwerk en je kunt meteen alles terugvinden. Of dat echt zo is betwijfel ik, maar het concept van kant en klare hard- en software vind ik wel heel erg leuk.

Nog meer leuke dingen: de informatievoorziening van Ernst&Young Belastingadviseurs. Belastingadviseurs zijn enorme informatieconsumenten, levend op een dieet van wetgeving, jurisprudentie, verdragen, andere regels en nog veel meer. Bij E&Y hebben ze daar een heel boeiende oplossing voor gevonden: ze stoppen alles in één grote zoekomgeving.

E&Y maakt afspraken met - voornamelijk juridische - uitgevers, waarbij ze niet hun producten afnemen maar zoveel mogelijk de 'ruwe' data. Dus geen tijdschriften, CD ROM's of boeken(!) maar alleen de digitale informatie. Via een eigen oplossing wordt die informatie op verschillende manier weer getoond.

Uiteraard is er een uitgebreid zoekscherm, maar dat is meer bedoeld voor bibliothecarissen. De 'normale' gebruikers kiezen eerder voor andere manieren van weergeven. Daarbij mixen de informatiebeheerders van E&Y de stukjes informatie van de verschillende uitgevers tot nieuwe producten die aansluiten bij hùn behoeften. Een voorbeeld om de zaak te verduidelijken: een uitspraak van een rechtbank uit bron 1 wordt voorzien van verschillende commentaren uit bron 2,3,4 en 5, waarna je desgewenst kunt doorklikken naar de onderliggende wetgeving die weer uit bron 6 komt. Voor de gebruikers is het gewoon één systeem.

Het knappe van deze oplossing is dat E&Y de ingekochte informatie opbreekt in kleinere stukken, die ze weer mixen en matchen tot iets nieuws. De uitgevers zelf zijn nog niet zo ver, zij denken nog veel meer in producten als tijdschriften etc. Bij E&Y gebruiken ze Verity om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ik ben benieuwd of Google dit ook kan. Heb je zoiets, dan kom ik zeker kijken!

Tandarts

2005-12-07T16:44:00.000+01:00

Stel je het volgende eens voor: je zit in de stoel van de tandarts, en met een haakje voelt hij of al je vullingen nog vastzitten. Wat jij echter niet weet – en de tandarts ook niet – is dat er in je achterste kies een gat zit. En onder dat gat ligt je zenuw, open en bloot. Wat denk je dat er gebeurt?

Zoiets had ik pasgeleden tijdens een coachingsgesprek. Jazeker, net als bijna alle andere kantoorslaven met stropdas doe ik ook een ‘coachingstraject’. Het is mode, maar het werkt wel! Het haakje was zijn observatie dat ik een meester ben in het verbergen van mijn kennis en kwaliteiten. Oeps. Dat is niet handig als je nog hogerop wilt in de carrièreboom. Daarnaast is de ontdekking van zo’n gevoelige plek geen pretje.

En wat nu? Ben ik gedoemd om voor eeuwig de tweede viool te blijven spelen, blunderend van Career Destroying Move naar Yet Another Career Destroying Move? Welnee. Het is maar gedrag, en als je merkt dat je er last van hebt, dan verander je dat vanzelf wel.

Liefde

2005-12-01T14:23:00.000+01:00

In een vorig tijdperk was er eens een man, die automatiseerder was. Zijn uitrusting bestond uit een laptop, visitekaartjes en de onvermijdelijke auto. Het eerste jaar van zijn betrekking had hij een 2e hansje gereden, maar in het eerste (of tweede) jaar van het millennium kreeg hij een nieuwe Golf. De auto was grijs en voorzien van een type-aanduiding van drie letters. Twee ervan waren rood.

De man en de auto brachten veel tijd samen door. De man leerde de auto kennen en steeds meer waarderen. Was het warm, dan was de auto koel. Was het koud, dan zorgde de auto voor een behaaglijke temperatuur en schone ramen. Was de weg vrij, dan zoemde en zoefde de auto in volle vaart. Was de weg vol, dan kon de man ontspannen zitten in de fijne stoel en luisteren naar zijn favoriete muziek. Andere auto's werden op afstand gehouden door grote snelheid of juist door krachtig afremmen. De man en de auto waren gelukkig samen.

Maar zoals het altijd gaat werd het geluk verstoord. Een internetbubbel knapte, en de man moest afscheid nemen. Er kwam een andere auto, met meer ruimte en minder motor. De man was nog wel tevreden, maar niet meer zo gelukkig. De wereld was verder gegaan.

Echter... er gebeurde iets. De man en zijn vrouw besloten dat er een andere auto moest komen; één met automatische transmissie. De man zocht en zocht, en vond een Hyundai. Niet duur, en met heel weinig kilometers. Zuchtend besloot de man dat deze het dan maar moest worden. Totdat... hij nog eens ging zoeken naar een Golf. Daar was ze, het zusje van de oude Golf. Ietsjes ouder, maar wel voorzien van alle belangrijke zaken. Morgen gaat de man kennismaken. Hij kan bijna niet wachten.

Woorden, woorden, woorden...

2005-11-27T11:28:00.000+01:00

In een songtekst kun je veel zeggen door veel te zeggen. Neem bijvoorbeeld The Spirit of Radio van Rush: ‘Begin the day with a friendly voice. A companion unobtrusive plays that songs that’s so elusive, and the magic music makes your morning mood.’ Geweldig toch? De openingszin is kristalhelder, er wordt moeiteloos gerijmd met moeilijke woorden en het allitereert ook nog eens. Nogmaals, geweldig!

Maar het kan ook anders. Alcatrazz bewijst dat op hun album No Parole from Rock’n’Roll. Omschrijf je het onderwerp zo eenvoudig mogelijk, dan krijg je dit:

De jeugd van tegenwoordig: ‘Daddy’s princess, washes her hair, powders her nose on the inside’;
Kolonialisme: ‘Call me master, I’ll call you boy’;
Het ziekenhuis: ‘I awoke in a room that was occupied by those about to die’.

En het mooiste en meest verschrikkelijke voorbeeld komt van Hiroshima Mon Amour: ‘The fireball that shamed the sun, burning the shadows to the ground’.

Hier heb ik niets meer aan toe te voegen.

De ICT-goeroes en de bedrijfsbibliotheken

2005-11-22T11:50:00.000+01:00

Soms ontdek je dat anderen met hetzelfde probleem worstelen als jijzelf. Momenteel werk ik nu in een bedrijfsbibliotheek van een Ministerie. Daar zijn we druk bezig om onszelf opnieuw uit te vinden, zodat we nog steeds relevant zijn voor onze afnemers. We vechten tegen het beeld dat alle informatie toch maar gratis op het internet te vinden is, en dat een gespecialiseerde inkoop en bewerking geldverspilling is. Is dat belangrijk? Ach... datgene wat je niet gebruikt, doe je weg.

Wat blijkt de Gartner Group - één van de belangrijkste ICT-goeroes - nu te verkondigen? ICT organisaties (of ICT afdelingen) moeten zich veel meer richten op hun klanten. Ze moeten steeds meer hun toegevoegde waarde gaan bewijzen, omdat ICT-dienstverlening steeds meer een 'commodity' is. Ofwel: die kun je overal wel krijgen.

Nooit gedacht dat we in hetzelfde schuitje bleken te zitten.

Het vieze ouwe mannetje

2005-11-20T20:13:00.000+01:00

Ik begin wat paranoïde te worden over mijn leeftijd. De eerste tekenen van aftakeling kunnen niet ver weg meer zijn: word ik al kaal, druipend, dement? Maar er is hoop. Zo vond ik mezelf terug onder de douche, een fles zeep in mijn ene hand en het washandje in de ander. Had ik me nu al gewassen of niet? Ik wist het niet meer. Herinneringen of een déja vu? Geen idee. Ik zeepte me dus maar in.

Mocht dit later ook zo gaan, dan word ik in elk geval geen vies oud mannetje. Dat is best hoopvol, toch?

Voorwaarts!

2005-11-11T20:18:00.000+01:00

Militaire metaforen zijn handige dingen om je werk mee te beschrijven. Zo heb ik kennis mogen maken met de duikboten. Als ik in een vergadering vraag 'Wie wil er...' dan lijkt iedereen onder water te verdwijnen. Geeft niets, ik torpedeer er gewoon eentje en dan komt het wel in orde.

Maar nu blijkt er sprake te zijn van een heuse guerrilla. Besluiten over veranderingen op het niveautje net boven mij worden op een slinkse manier bevochten met gegooide handgranaten waar al dan niet de pin wordt uitgetrokken. En ondertussen begin ik erbij betrokken te raken. Een eerste poging om één van onze frontsoldaten te voorzien van voldoende munitie, wat gefilosofeer over ingenomen stellingen...

Welkom in de wereld van de kantoorpolitiek!

Een paar boeken

2005-11-08T21:20:00.000+01:00

Naast het bureau staat mijn boekenkast. Volgepropt met boeken plus allelei onzinnigheden zoals een Zippo, een asbak in de vorm van een skelethand, een Darth Vader Lego pen, een speelgoedtreintje van dochterlief. Maar vooral veel boeken. Helemaal links bovenin staan de boeken van Stephen Fry, acteur, quizmaster en bovenal een zeer Engelse komiek. Dat bracht mij op andere schrijvende komieken, zoals Hugh Laurie met The Gun Seller. En had ik in de voorlaatste vakantie niet The Road to Mars gekocht, van Monty Python Eric Idle? Een schattig paar.

De mannen van Monty Python beginnen inmiddels in mijn hoofd te zingen: 'Alway look on the bright side of life'. Dat leidt me vanzelf naar High Fidelity van Nick Hornby, waarin de hoofdpersoon (een eigenaar van een kwijnende platenzaak) zijn hele leven indeelt aan de hand van zijn enorme platenverzameling. En van platen komen we vanzelf bij de artiesten, in dit geval de zangeres Vina Apsara. Salman Rushdie beschrijft in The Ground Beneath her Feet de driehoeksverhouding tussen de zangeres, een geniaal muzikant en een fotograaf. Plus dat hij en passant ook nog Indiase godenverhalen mengt met popcultuur en nog wat andere kleinigheden.

The Ground Beneath her Feet is ook een song van Bono en zijn vrienden, op de soundtrack van de film The Million Dollar Hotel. Hotels brengen me weer in vakantiestemming; een boottochtje misschien? Nou is de reis die beschreven wordt door Herman Melville in Moby Dick niet erg rustgevend. Er zijn ongetwijfeld nog allerlei andere lagen in het verhaal te ontdekken, maar lees het vooral eens als een beschrijving van de verbijsterend gevaarlijke walvisjacht in die tijd.
[Een zinloos feitje: 'varken' is een oud-Hollands woord voor walvis. In het dorp waar ik ben opgegroeid wonen nogal wat mensen met de naam 'Varkevisser'. Nu weet je ook weer waar dát vandaan komt.]
En niet alleen de walvisvaart is gevaarlijk. Stel je het volgende voor: je leidt midden in de oceaan schipbreuk. Je drijft rond in een sloep, die je moet delen met een tijger. Yann Martell beschrijft dit in Life of Pi. Is dit echt of een sprookje? Zijn dit misschien waanvoorstellingen?

Wees gerust, je bent niet de enige met psychische problemen. In Satan: de duivel op de divan van Jeremy Leven moet de arme Sy Kassler niemand minder dan de duivel genezen. De arme... ziel(?) lijdt er erg onder dat niemand hem aardig vindt. Ook Peter Ustinov beschrijft de duivel. In zijn boek - De oude man en meneer Smith - maken God en de duivel samen een reis over de gehele wereld. Helaas zit het ze niet erg mee, en lijken ze misschien wel een beetje overbodig te zijn geworden...

En zij zijn niet de enigen die zichzelf tegenkomen. Ook Stephen King voert zichzelf op in de Donkere Toren cyclus. Hij is de schepper van de hoofdpersonen, maar dat is voor hem geen onverdeeld genoegen. Datzelfde geldt nog meer voor Bret Easton Ellis. In Lunar Park duikt Patick Bateman op, de moordzuchtige hoofdpersoon uit American Psycho. Daarnaast worstelt hij met zijn drugsverslaving, en blijkt hij een ongelukkige zoon en een nogal afwezige vader te zijn. Tja, families...

Zoals de bizarre verzameling mensen in All Families are Psychotic van Douglas Coupland. Grappig, ontroerend en met een zeer verassend einde. Maar het kan nog erger. Stel je eens voor dat je een grootvader hebt die De Dood is. En dan bedoel ik niet gestorven, maar het soort van figuur met een grote voorliefde voor zwarte capes, zeisen en zandlopers. Nogal lang en héél erg mager. De Dood dus.
[Hoe kom je aan zo'n opa? Hij heeft ooit een meisje geadopteerd, en liet dat opgroeien tot de puberleeftijd want dat leek eenvoudiger. De Dood zijn maakt je niet immuun voor stommiteiten. Uiteindelijk kwam het allemaal goed en is het meisje getrouwd met een 'stagiar' van de Dood. Maar hoe zit het met jouw familiegeschiedenis, eigenlijk?]
Dat is al moeilijk genoeg, maar als je opa ook nog de Hogfather (een soort Kerstman, maar dan met een slee getrokken door 4 enorme varkens) gaat vervangen omdat iemand hem wil uitschakelen, wordt het te gek. Opa vraagt uitdrukkelijk aan de hoofdpersoon Susan om zich er niet mee te bemoeien, dus...

Wees gerust, hier stop ik. Print nu de lijst met titels uit, en ga ermee naar je bibliotheek, boekhandel of kom desnoods bij mij langs. Het is de moeite waard, geloof me.

Bibliografie

The Gun Seller / Hugh Laurie . - London: Mandarin, 1996
ISBN 0-7493-2385-X

The Road to Mars / Eric Idle . - London: Pan Books, 2000
ISBN 0-330-48180-0

High Fidelity / Nick Hornby . - London: Penguin Books, 2000
ISBN 0-140-29556-9

The Ground Beneath her Feet / Salman Rushdie . - New York: Henry Holt, 1999
ISBN 0-8050-5308-5

Moby Dick / Herman Melville . - Hertfordshire: Wordsworth, 1992
Eerste uitgave: 1851
ISBN 1-85326-008-8

Life of Pi / Yan Martell . - Edinburgh: Canongate, 2003
ISBN 1-84195-425-X

Satan : de duivel op de divan / Jeremy Leven . - Utrecht: Spectrum, 1985
Vert. van: Satan: his psychotherapy and cure by the unfortunate dr. Kassler J.S.P.S.
ISBN 90-274-5795-6

De oude man en meneer Smith / Peter Ustinov . - Den Haag: BZZTôH, 1993
Vert. van: The old man and mr. Smith
ISBN 90-6291-691-0

De Donkere Toren Cyclus:
De scherpschutter / Stephen King . - Utrecht: Luitingh, 1988
Vert. van: The gunslinger
ISBN 90-245-1664-1

Het teken van drie / Stephen King . - Utrecht: Luitingh,1989
Vert. van: The drawing of the three
ISBN 90-245-1804-0

Het verloren rijk / Stephen King . - Utrecht: Luitingh,1992
Vert. van: The waste land
ISBN 90-245-1628-5

Tovenaarsglas / Stephen King . - Utrecht: Luitingh,1997
Vert. van: Wizard and glass
ISBN 90-245-0936-X

Wolven van de Calla / Stephen King . - Utrecht: Luitingh, 2003
Vert. van: Wolves of the Calla
ISBN 90-245-4587-0

Een lied van Susannah / Stephen King . - Utrecht: Luitingh, 2004
Vert. van Song of Susannah
ISBN 90-245-4628-1

De donkere toren / Stephen King . - Utrecht: Luitingh, 2005
Vert. van: The dark tower
ISBN 90-245-5214-1

Lunar Park / Bret Easton Ellis . - New York: Knopf, 2005
ISBN 0-375-41291-3

All Families are Psychotic / Douglas Coupland . - London: Flamingo, 2002
ISBN 0-00-715170-5

Hogfather / Terry Pratchett, London: Transworld, 1997
ISBN 0-553-14542-4

Nostalgia

2005-11-02T19:59:00.000+01:00

Twee van de positieve aspecten van mijn jeugd zijn toch wel Lego en Star Wars. Uren en uren bouwen aan van alles, bijvoorbeeld aan ruimteschepen. Elke week de Eppo krijgen, met daarin The Return of the Jedi als stripverhaal. Fijne herinneringen, dus.

En zo kwam ik toevallig terecht bij dit plaatje. Er blijkt dus een gelukkig huwelijk te zijn tussen twee van mijn jeugdobsessies: de Classic Star Wars Lego Shop. Kwijlend en huilend keek ik daar rond. Mijn absolute favoriet - de Milennium Falcon - bleek uitverkocht, maar gelukkig was de Death Star nog volop in voorraad.

65 Cm hoog en 50 cm breed. Dat moet toch best op de schoorsteen passen. En de prijs? Ongeveer net zo duur als het vervangen van een defecte uitlaat. Ach, dan fietsen we voorlopig toch even...

Even checken... de leeftijd

2005-11-01T21:33:00.000+01:00

Bij de kapper:

Controle op grijze haren levert niets op (oef!)
Mijn wenkbrauwen worden voor het eerst geknipt (oh oh)

Algemene leeftijdsparanoia:

Zei dochterlief nou 'Ouwe'? (nee toch?)

Hee, ik ben rijk...

2005-10-21T22:39:00.000+02:00

I'm the 54,675,565 richest person on earth!

Discover how rich you are! >>

Hardcore verbazing

2005-10-21T22:02:00.000+02:00

Blijkbaar kijk ik te weinig pornofilms. Als ik een hamburger bestel dan verbaas ik me niet over het hoofdproces, en ook niet over de bijverschijnselen. Dat een uitgeprocedeerd stuk vlees - verpakt in een onduidelijk broodje met wat verlepte sla en een klodder saus - wordt verkocht als een voedzame en zelfs gezonde maaltijd vind ik allang niet meer vreemd. Ook de populariteit van de clown met de griezelig-doodse uitstraling is al heel gewoon. Bij deze film lag dat toch anders; de bedoeling was duidelijk, maar van de details gingen mijn wenkbrauwen omhoog staan.

De plot was volmaakt helder: een president met een voorliefde voor sigaren had sex met een jongedame. Blijkbaar was dat niet de bedoeling, want hij moest zich naderhand verantwoorden voor een commissie. De eerste verbazing: er werd nagesynchroniseerd Italiaans gesproken. De dialoog - voor zover daar sprake van was - klonk Italiaans, maar de monden bewogen verkeerd. Welke taal werd dan wel gesproken? Bulgaars? Servo-Kroatisch? Fries?

De lengte was ook abnormaal. Dan bedoel ik niet zozeer de presidentiële piemel, maar de lengte van de vrijpartij. Die duurde ein-de-loos. Ik kon rustig alle 30 TV-kanalen afzwemmen, een onschuldige documentaire bekijken en dan waren ze nog bezig. Helaas had meneer de president besloten om de zaken van een andere kant te benaderen, dus na een tweede ronde kanaalzwemmen keek ik in iets dat nog het meeste leek op een uitgeboorde tramtunnel.

Eindelijk kwam het tot een besluit. De volgende scène betrof de commissie, waar een rijtje dames en heren naar de president zat te fronsen. Ik stelde me zo voor dat één van de acteurs in de kroeg zat:
- Hee, ik ga morgen spelen in een pornofilm!
- Echt waar? Zo hee! Wat ga je precies... doen?
- Nou, achter een bureau zitten en boos kijken.
- En verder?
- Verder niks.

Aangezien ik niet zo goed ben met commissies, ben ik toen maar gaan slapen. Droomloos, gelukkig.

Science Fiction

2005-10-14T19:53:00.000+02:00

- Hee, wat vind je van mijn walkman?
- Wow, is dat iets nieuws?
- Ja joh, helemaal te blits. Kun je je eigen muziek overal mee naar toe nemen.
- Goh... en wat zit er nou in?
- Nou gewoon, een cassettebandje.
- Ja maar, hoeveel geheu... Ik bedoel hoeveel muziek?
- Oh. Dit is een 90 minuten bandje. Wel met dolby hoor, en chroom. Te gek joh. Hartstikke mooi geluid.
- Zo. En wat speel je?
- Duran Duran natuurlijk!
- Negentig minuten Duran Duran... Weet je, over 15 jaar heb je apparaatjes waar wel 10 keer zoveel muziek in zit. En ze zijn maar zo groot als een lange vinger, alleen wat dikker.
- Echt waar? Blits zeg.
- Ja, dat noemen ze een MP3 speler, maar dat mag je weer vergeten.
- Tjeempie. Zo'n ding is zeker heel duur?
- Nee hoor, 90 euro.
- Negentig wát?
- Oh... eh... dat is een andere uitvinding. Ik moet nu gaan... Dag hoor!

Mijn vriend de penisvergroter

2005-10-11T20:47:00.000+02:00

Wat is er nou mooier dan iemand die vrijwel direct op je stukjes reageert met een complimenteus commentaar? Het is toch geweldig dat binnen 5 minuten na verschijning van je stukje het eerste commentaar al wordt geplaatst?

Helaas is mijn vriend - sterker nog: mijn fan - geobsedeerd door penisvergroting. Mocht je dat ook interessant vinden: volg de link in het commentaar...

[En verdomd, nou laat'ie het afweten!]

Zelfcensuur

2005-10-11T20:20:00.000+02:00

De aanleiding van dit stuk ligt alweer enige tijd achter me. Dat heeft deels te maken met tijdgebrek, maar ook omdat ik er over wilde nadenken. Het was mooi weer en dochterlief wilde dat het badje in de tuin werd gezet. Ze zette haar wens kracht bij door giechelend de tuin in te lopen, zonder iets aan. Typisch zo'n moment dat je als vader moet doen alsof je boos bent, zonder in lachen uit te barsten. Mijn eerste gedachte: 'Leuk onderwerp voor een stukje.' Direct daarop: 'Je kunt niet schrijven over blote kinderen op het internet!!'

Ik was verbaasd over de de felheid ervan. Waar lag dit aan? Voor een deel is dat natuurlijk te verklaren door het feit dat ik vader ben en dit één van de angsten is die je daar gratis bij krijgt. Maar waarschijnlijk is er nog meer: pedofilie is - voor wat het internet betreft - uitgeroepen tot het ultieme kwaad, en zelfs de suggestie zou schadelijk kunnen zijn.

Zijn er nog andere zaken net zo gevoelig? Ik kwam niet verder dan haat en religie. Die onderwerpen hebben wat mij betreft niet dezelfde lading. Ik haat niemand, met als mogelijke uitzondering de bedenker van K3 en die o-zo-verschrikkelijke folie om CD's. En religie? Dat is voornamelijk een privé-zaak; zo'n onderwerp wat je pas bespreekt aan het eind van een doorzopen avond.

Dus er is maar één onderwerp waarover je niet zou moeten schrijven. En aangezien de aanleiding volmaakt onschuldig was, moet ik mezelf de mond niet snoeren. Bij deze.

Droom?

2005-10-03T20:44:00.000+02:00

Op bedrijfsfeestjes spreek je nog eens collega's die je normaal niet dagelijks ziet. Zo vertelde iemand dat hij de kans had gekregen om eindelijk een baan te vinden waarin hij zijn creativiteit kwijt kon. De laatste jaren waren niet prettig geweest, en het vooruitzicht op nog 10 jaar van hetzelfde was onverdraaglijk. De organisatie was tot dezelfde conclusie gekomen, en dus zat hij in een outplacement traject. Je krijgt ongeveer anderhalf jaar om te ontdekken wat je leuk vindt en wat je sterke kanten zijn. Na die anderhalf jaar moet je iets gevonden hebben, omdat je huidige baan dan gewoon ophoudt. Ontslag dus.

Hij had ontdekt dat hij het liefst een schrijvende journalist wilde worden, bij voorkeur van reisverhalen. Een prachtige droom. Ondanks zijn enthousiasme en zelfvertrouwen bleef ik met gemengde gevoelens achter. Het was inderdaad een geweldig ideaal, maar was het haalbaar? Hoeveel ruimte was er voor hem, in deze periode van fuserende kranten? Een compleet nieuwe wending: droombeeld of drogbeeld?

Ik ben er nog steeds niet uit.

Ochtendconversatie

2005-09-27T20:38:00.000+02:00

- Màààm!
- Goeiemorgen.
- Mama, kom je me halen?
- Nee schat, mama moet zich even aankleden. Kom jij maar hierheen.

Even is het stil...
- Pàààp!!

Bijzonder

2005-09-25T12:24:00.000+02:00

Een dagje uit kan soms heel bijzonder zijn. Dat ontdekte ik afgelopen week: ik kreeg de kans om van mezelf te winnen, en om iemand een zetje in de goede richting te geven.

Egocentrisch als ik ben, begin ik natuurlijk over mezelf. Het dagje uit was nogal sportief opgezet, en één van de onderdelen was klimmen en abseilen. Aangezien ons groepje wel 'iets speciaals' kon doen, klommen wij niet recht omhoog maar via een touwbrugconstructie. Het eerste deel schommelde zich van ongeveer 2 naar 7 meter omhoog, en daarna was er nog een steiler stukje om de resterende afstand af te leggen. Uw scribent is niet zo sportief, dus halverwege het schommelende deel ging het mis. De cola van die ochtend wilde er weer uit, mijn armen en benen vonden het ook wel welletjes, en mijn hoofd probeerde niet te denken aan de hoogte. Wat nu? Teruggaan of maar afmaken? Uiteindelijk won het ego het van het verstand, en sleepte ik me moeizaam naar de top. Naar beneden zeilen was daarna een eitje. Ik was tevreden.

Die avond - in de bus - kreeg het gesprek met één van mijn collega's een bijzondere wending. Tactvol als ik ben, had ik hem al eerder verteld dat het werk wat hij nu doet nergens naar toe leidt. Daar kwam hij die avond weer op terug. Uiteraard had hij het niet leuk gevonden, maar hij wilde wel iets aan de situatie doen. Een vervolgopleiding was één van de mogelijkheden. Daar begon ik stevig over te zeuren, en toen gebeurde er iets wonderlijks: in plaats van me te vertellen dat ik zijn vader niet was, maakten we de afspraak dat hij de volgende week uit zou zoeken waar hij kon gaan studeren. Ik was verrast.

Later die avond, peinzend bij de tramhalte: vals gezang, versterkt door een microfoon. Nog een verassing, een karaoke-taxi. Een perfecte afsluiter van een bijzondere dag.

Kunst

2005-09-19T21:35:00.000+02:00

Ook wij aten bij dat hamburgerrestaurant. Het was al bijna volledig gevuld met andere gezinnetjes, hier en daar aangevuld met wat loslopende pubers. Uiteindelijk vonden we een plek naast de kinderkamer. De twee glazen wanden boden uitzicht op de onvermijdelijke videozuil, wat tafels voor de gelukkigen en een muurschilderij dat zich uitstrekte over de twee overgebleven muren.

Terwijl ik mijn supersized hamburger naar binnen werkte bestudeerde ik het kunstwerk. Eerst vond ik het gewoon lelijk, maar naarmate ik beter keek werd me iets duidelijk. Iets dat zeker niet mooi was. Het schilderij toonde de keuken van een drive in, vol met personeel. Alle shirts en de hoofden waren niet geschilderd, maar waren staken uit de muur. Tussen al die mensen was een raam te zien, met daarachter een bekende gast in een auto. Mijn ogen gleden van shirt naar shirt, en eindelijk wist ik wat er scheelde. De kragen waren allemaal veel te ruim. Ik keek nog eens goed naar alle hoofden, stuk voor stuk met grote schikogen en een verstrakte mond. De hoofden van alle medewerkers waren gekrompen.

Alleen de clown in de auto had de juiste verhoudingen. Zijn mondhoeken stonden omhoog, terwijl hij wachtte op zijn maaltijd...

Interview

2005-09-11T22:22:00.000+02:00

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. En aangezien ik zo langzamerhand oud en wijs genoeg zou moeten zijn, is het tijd voor wat zelfreflectie. Bijvoorbeeld in de vorm van een diepte interview met mezelf.
- Hallo, fijn dat je bij dit gesprek wilt zijn. We gaan het volgende doen: ik leg je drie stellingen voor en jij gaat daar op reageren. Is dat goed?
- Eh ja…
- Oké, de eerste stelling. Jij bent een jobhopper.
- Ik? Welnee!
- Nee? Pak nou eens je agenda. Kijk eens hoeveel verschillende visitekaartjes je hebt met jouw naam er op.
- Wacht even. Dat zijn er… zes?
- Zes kaartjes. Volgens mij zijn dat zes verschillende banen.
- Ja, maar dat zegt toch niks?
- Wanneer ben je afgestudeerd? 1992? Het is nu 2005, dat is 13 jaar later.
- Ja?
- Als je nou die 13 jaar deelt door het aantal banen dat je gehad hebt, zes dus.
- Eh… dus ik moet 13 door 6 delen? Heb je even, dan pak ik mijn rekenmachine… Dat is 2,1 en dan een heleboel zessen.
- Dus gemiddeld werk je iets langer dan 2 jaar bij één werkgever. Dat is niet lang, hè?
- (…)
- Nou?
- Nee, misschien niet…
- Goed, we gaan nog even door. Jij bent een netwerker.
- Ik? Netwerkers zijn van die snelle types die allerlei feestjes en borrels aflopen, en daar van alles regelen. Man, ik heb helemaal geen tijd voor feestjes.
- Hmmm. We lopen die carrière van je eens door. Je eerste baan, netjes gevonden via een sollicitatie?
- Nee, ja, maar dat was toeval.
- Toeval?
- Ja, een docente vroeg of ik met haar man wilde praten. Die had misschien een baan. Daar kon ik toch niks aan doen?
- Vooruit. En je tweede baan?
- Gewoon, gesolliciteerd op een advertentie uit de krant.
- Was geen groot succes zeker? Je hebt er maar één jaar gewerkt.
- Oké, oké. De cultuur beviel niet.
- Dan komen we vanzelf bij baan nummer drie. Ook uit de krant?
- Nou… een vriendin van mij werkte bij dat bedrijf. En die zei weer dat ik eens moest gaan praten met een meneer Mulder.
- En die werd jouw baas.
- Eh… ja.
- En toen?
- Nou, ik zat er al een tijdje, en er waren wat dingen veranderd, en het was midden in de IT-hype.
- Dus je ging maar weer eens wat anders doen.
- Nee hoor, daar ging ik precies hetzelfde doen.
- En eh… waarom ben je nou precies naar dát bedrijf gegaan? Keuze zat in die tijd.
- Ja, weet je. In die periode was het erg druk en toen huurden we hulp van buiten in. En ik kon het erg goed met de ingehuurde programmeur vinden, en … nou ja, je snapt het al.
- Goed. Dat was bedrijf nummer vier. En bedrijf nummer vijf? Weer via een vriendin?
- Nee, nee, gewoon via een werving en selectiebureautje voor bibliothecarissen en zo.
- Bibliothecarissen? Maar je zat toch in de IT?
- Jawel, maar de IT bel was gebarsten, en ik moest toch wat. Ze wilden me trouwens alleen maar inschrijven omdat ik Informatiewetenschap heb gestudeerd.
- Oh ja. Laten we het nog even over je studie hebben. Die studie die zo handig aansloot bij je HBO opleiding, en die je zo lekker parttime naast je werk kon doen. Lang naar gezocht zeker?
- (…)
- Nou?
- Eerlijk gezegd niet.
- Oh?
- Ik sprak toen op een receptie met een collega die het ook had gedaan, en… eh…
- Jij had toch geen tijd voor feestjes?
- Dat was niet zomaar een feestje. Het was een afscheidsreceptie. Dat is iets heel anders.
- Jouw afscheid?
- Nee!
- Oké, kalm maar. Die studie heb je helemaal afgerond, hè?
- Jazeker, zelfs met een 8 voor mijn scriptie!
- Die scriptie hè, die staat op het internet.
- Ja, wil je het adres?
- Nou… ik heb de titel en de inleiding al gelezen.
- Oh.
- Het onderwerp heb je via een collega van een vriend van jou, toch?
- Ja.
- En het is ook nog geschreven in zulk keurig Engels…
- Ik snap al waar je heen wilt… Eén van mijn toenmalige collega’s had Engels gestudeerd, en een collega van mijn vrouw ook, dus…
- Nou ja, je hebt ze netjes bedankt in de inleiding. Volgens mij waren we bij baan nummer vijf. Of waren we al bij zes? Ach weet je wat, we gaan gewoon naar nummer zes.
- Gewoon uit de krant. Netjes een brief geschreven. Op gesprek geweest. Gesproken met twéé commissies en de baas van mijn nieuwe baas. Niks geen vriendjes dus.
- Klopt helemaal. Maar die baan kwam niet écht als een verrassing voor je, hè?
- Ja zeg!
- Geeft niks hoor.
- (…) Ja nou ja… Mijn vrouw heeft daar vroeger gewerkt, en ze spreekt nog wel eens wat mensen daar, en ik wist dat mijn voorganger met pensioen zou gaan, en…
- Zullen we maar doorgaan naar de laatste stelling?
- Doe maar.
- Je bent een arrogante, opportunistische streber.
- Ik ben niet arrogant.
- Nee?
- Nee!!

Muzikale minpunten

2005-09-08T21:32:00.000+02:00

Muziek is emotie. Muziek raakt ons. Het is als een zonnestraal in een duistere kelder, het geeft inzicht in onze diepste zieleroerselen. Natuurlijk was er een goede reden om die kelder dicht te laten; al te veel zelfkennis is misschien ook niet goed. Zo zag ik mezelf in zwembroek in de spiegel en dacht: 'Dus dát bedoelden de Beatles met I am the walrus.' Een dag later vertel ik wat collega's over een CD die ik gevonden heb als vervanging van één van mijn favoriete LP's. 'Oh ja, LP's', zegt mijn stagiair, 'die hebben mijn ouders ook.'

Het wordt nu tijd voor wat droevige muziek...

Het web is weer leuk

2005-09-06T21:25:00.000+02:00

In de periode dat de laatste Gophers nog rondkropen, was het Web een verzameling van grappige en bizarre pagina's. Voor de normale mensen onder ons: dat was rond 1995. De tijd dat je surfde met Netscape, en je mail afhandelde met Pegasus (inmiddels surf ik opnieuw met Netscape, en mijn mail... je raadt het al). De tijd dat we nog allemaal heel stoer rauwe HTML schreven in Notepad. De tijd waarin we allemaal een ruisend en piepend modem hadden. De tijd dat we nog werkten met WordPerfect. Die tijd dus...

Dat is inmiddels alweer lang geleden. Het Web groeide, en werd ontdekt door alle grote organisaties. Er verschenen nog wel nieuwe grappige, vervreemdende of gewoon lachwekkende dingen, maar die werden ondergesneeuwd door nuttige of commercieel interessante pagina's. De hooiberg groeide harder dan de speldenmakers aankonden.

En dus werd het surfen langzamerhand steeds minder een ontdekkingstocht. Het werd een soort hypermarkt, waarin je zo snel mogelijk naar het juiste schap rende, en daarna naar de uitgang. Uiteraard zonder te betalen. Nuttig? Zeker. Handig? Nou en of! Maar de charme van het onverwachte was er een beetje vanaf.

Maar nu is het web weer leuk, dankzij del.icio.us. Dwaal rond op del.icio.us/tag/information of del.icio.us/tag/funny en laat je verrassen. Een paar voorbeelden:

Things My Girlfriend And I Have Argued About
In elke relatie is wel eens wat, maar zoveel?

Something Awful - The horrors of Pornography - Midget Porno Battle
Dit geloof je niet. Laat ik het daar maar bij houden.

Spamusement! Poorly-drawn cartoons inspired by actual spam subject lines!
Nog leuker dan Dilbert.

The Long Tail
Wat gebeurt er als je een oneindige showroom hebt?

Paul Graham - What you can't say
Heb jij ideeën die je niet met iedereen wilt delen? En zo niet, hoe komt dat?

Michael Crichton - Aliens Cause Global Warming
Dit past griezelig goed bij het verhaal van Paul Graham...

Welcome to the Useless Information Home Page!
Daar draait het uiteindelijk allemaal om, toch?

The Darth Side: Memoirs of a Monster
Het weblog van niemand minder dan Darth Vader.

En als laatste: homeMind
Converseren met een computerprogramma! (erg Zen)

Eerste woordgrap

2005-09-04T11:30:00.000+02:00

Dochterlief maakte vandaag haar eerste woordgrap. Ze zat ademloos te kijken naar een programma waarin een bandje - dat zich richt op kinderen die net oud genoeg zijn voor zakgeld - een toetsje werd voorgelegd. Het was een meerkeuze toetsje, en het antwoord was telkens 'C'.

Dochterlief: 'C! Net als in W.C. Hihi!'. Haar eerste woordgrap, en nu al op een niveau dat haar vader pas véél later bereikte. Ik ben trots.

Zen en de kunst van de kleuterconversatie

2005-08-30T10:19:00.000+02:00

Zen-meesters bestoken hun leerlingen met verwarrende uitspraken als 'wat is het geluid van één klappende hand?'. Hiermee dwingen ze de geest van de leerling af te wijken van de gebaande paden, wat hopelijk leidt tot een dieper inzicht in de wereld. Zo'n ervaring doe ik ook op met dochterlief...

Twee voorbeelden:

Dochterlief op de WC: 'Kijk, dat zijn poepvisjes... En nu komt een haai.'
Ik: 'Goh, gaat'ie ze opeten dan?'
'Nee hoor, ze zijn gewoon van poep.'

Vader en dochter lopen over straat.
Ik: 'Hee zie je dat, daar lopen twee poesjes!'
'Oh, waarom?'

School

2005-08-25T20:56:00.000+02:00

Gisteravond zijn mijn vrouw en ik naar school geweest. Weinig schokkend, zou je zeggen. Maar voor ons was het een behoorlijke stap; het was de basisschool, waar onze dochter binnenkort gaat starten. Uiteraard zaten wij verse ouders allemaal in een kring elkaar een beetje onwennig op te nemen, wachtend tot de juf begon te praten. Juf Chantal is heel erg aardig, waarschijnlijk zeer competent, en 11 jaar jonger dan ik. Terwijl ik me dat realiseerde, leek het bankje nog lager en onprettiger te worden.

Maar al gauw werden we meegenomen in de wereld van groep 1 en 2 van de basisschool. En dat is niet gering. Aan de muur hangt een prikbord met 6 plaatjes van activiteiten, variërend van de zandtafel tot de computerhoek. Iedere ochtend en iedere middag moeten die kleintjes zelf kiezen welke activiteit ze gaan doen. Elk kind heeft een schriftje waarin de activiteit wordt aangekruisd, zodat de wurm vanzelf inzicht krijgt wat er al veel is gedaan, en wat nog niet. Bloody hell! Op die leeftijd al!

Terwijl ik me nog zat te verbazen werd er door een overijverige ouder een acroniem op me losgelaten dat mij onmiddellijk tegen de haren instreek. Sterker nog, ik kreeg er jeuk van. Het synoniem was LOL. Het staat niet voor uitbundige vrolijkheid maar voor Let Op Luizen. Met aanzienlijke toewijding vertelde deze dame over luizenplagen, periodieke controles en de afstand die een luis aflegt per minuut (30 cm).

Gelukkig werd de bijeenkomst afgesloten met Lars, de kleine ijsbeer. Deze knuffel gaat bij elk kind een weekend uit logeren, en zijn avonturen worden vastgelegd in een meereizend schriftje. Zou Lars al op het strand zijn geweest? Vast niet op zo'n mooi strand als bij opa en oma in Katwijk. Hopelijk mag 'ie gauw mee.

Klussen

2005-08-24T14:45:00.000+02:00

Laatst stond ik de schuur te beitsen, en op dat soort momenten denk ik altijd na. Zo had ik me bedacht dat ik maar eens een website zou moeten opzetten voor mensen die wel slim genoeg zijn om vantevoren wat klustips voor beginners bijelkaar te sprokkelen, maar niet rijk genoeg zijn voor een klusjesman. Mensen zoals ik, dus.

Eén van de mensen die zoiets absoluut niet nodig heeft, is mijn zwager. Als je ergens in de buurt van Den Haag je Mercedes aan puin rijdt, is de kans groot dat hij het weer helemaal repareert. Daarnaast veranderen zijn vrouw en hij om de paar jaar hun inrichting: nieuw behang, nieuw tapijt, de keuken krijgt een ander uiterlijk of de WC blijkt opeens te kunnen zweven. Als hij daar niet mee bezig is, dan is'ie wel aan het tuinieren, fotograferen, airbrushen... Hij is de homo universalis van de familie. En het is ook nog een leuke vent, waar ik ontzettend mee kan lachen.

Enfin, terug naar die website. Ik zou daar nuttige dingen schrijven over onmisbaar gereedschap (hoe heb ik ooit kunnen leven zonder mijn boorhamer?), de beste tijd om te klussen (dus niet op zaterdagmiddag, vlak voordat alle winkels dichtgaan) en de keuze van je klusmaat (test je relatie met je vrouw en kinderen!). Een andere tip: als je iets ergens inspuit of opsmeert, controleer vantevoren waarmee je het weer kunt verwijderen. Zo weet ik nu dat je purschuim kunt verwijderen met aceton, en beits met terpentine. Dat is nuttige informatie als je met plakkerige vingers naar de winkel moet rennen. Maar de belangrijkste tip: zorg dat je het telefoonnnummer van je zwager bij de hand hebt.

Gruwelijk

2005-08-22T20:20:00.000+02:00

Geluk zit in een doosje: eergisteren bracht de postbode het nieuwste boek van Bret Easton Ellis: Lunar Park. Waarschijnlijk zal ik daar nog meer over vertellen als ik het boek heb uitgelezen, maar ik wil even ingaan op Glamorama en Less than Zero. In LtZ volgen we een student - Clay - tijdens zijn kerstvakantie, thuis in LA. Iedereen is jong, mooi, rijk, stoned, dronken en dodelijk verveeld. Een 'snuff movie' is een welkome afwisseling.

Glamorama vertelt het verhaal van Victor, een model in opkomst. Hij komt in Londen terecht, raakt onder invloed van een voormalig fotomodel - Bobby - en wordt gedwongen om mee te werken aan diverse terroristische aanslagen. De aanslagen zijn al gruwelijk genoeg, maar er is nog iets. Alle aanslagen worden op een professionele manier gefilmd. En niet vanwege enig ideaal.

Dit is mijn interpretatie, maar als we deze gedachte tot het eind volgen, dan gebeuren er in het verhaal verschrikkelijke dingen met als enig doel het vermaak van een aantal duistere figuren. De 'snuff movie', maar dan een volgende fase ervan.

Slaap lekker.

Plannen

2005-08-21T21:55:00.000+02:00

Ik rotzooi maar wat aan. Dat is mijn favoriete manier van werken. Gewoon ergens aan beginnen, en dat zo goed en zo snel mogelijk afronden. Ik weet intussen wel dat het nodig kan zijn om gestructureerder te werken, zeker als er anderen bij betrokken zijn, en als het allemaal wat langer gaat duren. Dan wordt het opeens een project genoemd, en heeft de klus een naam gekregen: "Zeg, wat is de status van X?"

Die naam moet natuurlijk ergens worden opgeschreven. Een Plan van Aanpak is daarvoor de meest aangewezen plek. In dat plan wordt beschreven wat er gaat gebeuren, wie het gaan uitvoeren, hoe lang het zou moeten duren, en wat de kosten zijn van al dat gedoe. Op zich is dat best een goed idee. En daarnaast werk ik - als beëdigd ambtenaar - bij een grote overheidsorganisatie. Dat betekent dat alles wat je doet te verantwoorden moet zijn; bij voorkeur in onleesbaar proza.

Het geval wil dat ik verantwoordelijk ben geworden voor een ambitieuze klus-met-een-naam. En dat betekent dat er een goed PvA moet komen, ondanks mijn weerzin. Geen onduidelijk gebabbel voor de bureaula, maar een echte planning.

Enfin, na de nodige tijd en moeite ligt'ie er dan eindelijk. Het is een knap kind geworden, dat rekening houdt met tegenslagen, de verantwoordelijkheden goed belegt (dus niet bij de projectleider) en de klus tot werkbare proporties heeft teruggebracht. Vermoeid, maar trots lever ik het in bij mijn baas. Die het weer inlevert bij het 'MT'. Het MT is een vergadering van zo'n vijf afdelingshoofden, onder leiding van een hoofd van de hoofdafdeling. Ik zei het al: ik werk bij de overheid.

Een paar dagen geleden is het daar met mij besproken. Dat gaat ongeveer zo: MT-lid één mist de samenwerking met zijn afdeling, MT-lid twee heeft mist een stukje visie, MT-lid drie... De rest heb ik verdrongen, geloof ik. Probeer je maar voor te stellen dat je een mooie houten sloep wilt bouwen, maar dat je superioren een Titanic in gedachten hebben. Intussen ben ik gewoon gestart met de uitvoering; er moet tenslotte een planning gehaald worden, toch?

Sneeuwstorm in Augustus

2005-08-21T21:47:00.000+02:00

Het begon allemaal met een langspeelplaat. Iets uit het verleden dat ik gevonden had bij het opnieuw inruimen van de vernieuwde schuur. Het stond op een plankje, en eindelijk zou ik het meenemen als cadeau voor een vriend die nog historische apparaten in huis had. De achterkant was nat geweest. Dat was vreemd. De muur waar het tegenaan geleund had gestaan moest ook nat zijn geweest. Ook dat klopte niet: de schuur was net een maand oud. Als een bouwkundig detective liep ik mompelend naar buiten, met een trap in mijn handen. Dakonderzoek.

Het dak was onschuldig. Aan de buitenmuur ontbrak een plank, het gat listig verscholen in de paar centimeter ruimte tussen mijn schuur en die van de buurman. Aha. Dat gaatje is zo gevuld. Even opvullen met het wonderschuim en daar komt nooit meer vocht door. Ik stampte de trap af, greep mijn MP3 speler en haastte me naar de winkel, begeleid door hysterische gitaarmuziek. In de winkel koos ik de grootste bus, betaalde zo snel mogelijk en marcheerde weer naar buiten. De gitaren werden niet rustiger. Onderweg viel het spuitstuk ervan af. Achteraf gezien een voorteken.

Terug bij de schuur. Geheel volgens instructie schudde ik de bus een halve minuut fanatiek op en neer. Ik schroefde het spuitstuk op het ventiel, hield de bus ondersteboven, richtte het geheel en drukte op het ventiel. Niets. De gitaren in mijn oren leken nog harder te klinken. Nogmaals de instructie lezen, opnieuw de bus schudden, ondersteboven houden, het spuitstuk in het gat en nogmaals op het ventiel drukken. Het spuitstuk brak af.

Iedereen weet dat angst een slechte raadgever is, maar van ergernis word je niet veel wijzer. Redelijkheid had waarschijnlijk opgemerkt dat een ondeugdelijke spuit niet veel goeds voorspelde voor de rest. Ergernis lispelde alleen maar over te dure rommel. Die boodschap kwam goed door, ondanks het lawaai in mijn oren. De muziek ging uit, de gereedschapskist open, en het gerommel begon. De resten van het spuitstuk konden niet meer aan de bus worden vastgemaakt. Een stukje elektriciteitsbuis kon wel over het ventiel geschoven worden, maar daarmee kwam er nog geen schuim uit. Als ik nou eens een spijker in dat verdomde ventiel ramde?

Niets. Nog steeds niets. En die spijker zat muurvast. Ik greep een tang uit de kist, rukte de spijker er uit, en veroorzaakte een sneeuwstorm in de schuur. Ik vluchtte naar buiten, waar de fontein hoog opspoot. Tussen de vallende vlokken sprintte ik naar de vuilnisbak om daar het ding onschadelijk te maken. Het plafond, de bomen, de planten en mijn MP3 speler waren bezaaid met kleverige, uitdijende vlokken.

Daar gaan we dan...

2005-08-21T21:23:00.000+02:00

Een blog. Alweer een. Waarschijnlijk ben ik zo'n beetje de laatste die eraan begint. Eerlijk gezegd weet ik niet zeker wat me bezielt om maar een beetje weg te tikken. Voor een deel is het natuurlijk gewoon een ego-trip; kijk eens allemaal hoe slim ik ben!!! Hopelijk is het meer dan alleen dat. Hoewel het er saai en degelijk uitziet, is mijn leven toch een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen. Dat komt door de mensen om mij heen: ik ben (gelukkig) getrouwd, ben vader van een kleuter, en sinds een jaar maak ik als coördinator het leven zuur van ongeveer 15 collega's.

In de komende periode ga ik proberen er verslag van te doen.